migawka

[Jan Januszewski]

złota ściana pałacu
za strzeżonymi wrotami
zamiast dziedzińca
ogrodzony wybieg

człowiek
wrzeszczy przeraźliwie
jakby chciał zakrzyczeć
przeznaczenie

ręce niczym uschnięte konary
za połamanymi paznokciami
brud zagnieżdżony od lat

w mrocznym otworze
rysują się niewyraźnie
skulone postacie

na zewnątrz wielki goryl
w eleganckim garniturze
rondo kapelusza
przesłania część twarzy
widać tylko
kosmatą sierść brody

oko cyfrowej lustrzanki
kieruje prosto w zęby
rozjuszonego homo
naciska migawkę

lampa błyskowa
na moment rozjaśnia
wykrzywioną postać
gotowa do ciosu pięść
opada bezsilnie