Podróże w głowie

[Jola Kawalek]

Kiedy byłam mała odwiedzałam planety,
wołały mnie z daleka, a ja odpowiadałam.
I szłam przez powietrze i niewidzialne skały
I słyszałam ich głos, kiedy się śmiały.

Kolory pierwotnie osłabiały mój wzrok,
Mrużyłam wtedy oczy, było mgliście i szaro.
Oddzielałam się tym samym od wielkich spraw,
Potem otwierałam je znowu,by zanurzyć się wpław.

Moja torba podróżna i moje okulary,
Wiodły mnie nie na próżno,
tam,gdzie nie ma miary.
Ujrzałam powietrze i niewidzialne skały,

A kolory już mnie nie oślepiały.

Wyraźne kształty i piękne pejzaże
Stanowiły bezhoryzont, pewne doskonaum.
Jeden człowiek oprócz mnie tam był.
Spytałam o drogę i patrząc w dół,

Zajrzałam pod stopy, nie było tam nic.

Człowiek zaśmiał się.
Nie powiedział słowa,
Lecz ja już wiedziałam,
Że polecę,tam właśnie,gdzie chciałam.

[Nata_Kruk]

Jolu, życzę szerokich horyzontów i bardziej wyważonej wyobraźni w kolejnych próbach.
Pozdrawiam... :)

[Pan_Biały]

dzieciństwo ma swoje prawa i marzeniami się wtedy żyje, szkoda że było minęło. Struktura wiersz słaba, słowa się zlewają, bez wyrazu, emocji, taki-tam wierszyk.pozdro i pisać dalej

[Jola Kawalek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

rzeczywiście,muszę popracować nad strukturą,ale żeby od razu bez wyrazu i emocji,dzięki za wskazówki,również dla Naty,
pozdrawiam