Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Patriotyczny zryw

Marek Paprocki
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Marek Paprocki

Marek Paprocki

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Na politycznej polskiej scenie
maluje się wielkie zmartwienie,
może zwątpienie nawet gdyż
nadciąga demograficzny niż

Tymczasem gminna niesie pieśń,
że przeciętny Polak ma to gdzieś.
Żeby nie popaść w większą biedę
tworzy on zespół; dwa plus jeden.
I tak ów Polak gra na czas
a tu tym czasem - mało nas...

Niejeden proboszcz sprawę wszczął,
który z powietrza się nie wziął,
rzekł do parafian tymi słowy:
To sprawa nawet Polski być!
Jak o potędze chcemy śnić,
niech każdy patriota zdrowy
użytek zrobi z białogłowy...

Suma sumarum, koniec końcem
młody wikary został ojcem.
Chociaż z kościelnej jada miski
dowiódł, że los ojczyzny mu bliski.
[sub]Tekst był edytowany przez Marek Paprocki dnia 10-08-2004 22:48.[/sub]

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      kwiecień 1940

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka   Bardzo dziękuję!    Dokładne tak! Trafiłeś w sedno- chodziło mi właśnie o to składanie na nowo, o upór pamięci. O przywracanie ofiarom tożsamości.  Serdecznie pozdrawiam. 
    • Somalija
      ***

      Przez Somalija · Opublikowano

      odcina  ciągnie powieki  pochłaniasz mnie  kipię buzuję tonę    świat na odległość  twojego ciepła  zapchu zroszonej skóry  oddechu    dotyk poza świadomym  nieprzypadkowe odcienie  doznań    przepełnienia                 
    • Berenika97
      kwiecień 1940

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Proszalny   Bardzo dziękuję!    Dziękuję za te słowa i za wiersz. Mój wiersz mówi o katyńskiej zbrodni, o ludziach zamordowanych i pogrzebanych w mundurach. Twój - o innej wojnie, która trwa i o cierpieniu, które też domaga się imienia. Dwa różne bóle, dwie różne sprawy ale łączy je potrzeba pamięci i nazywania rzeczy po imieniu.   Serdecznie pozdrawiam.  @Marek.zak1   Bardzo dziękuję!    Dokładnie tak!  5 kwietnia 1940 roku Stalin podpisał decyzję o wymordowaniu  prawie 25 tysięcy jeńców wojennych - w tym oficerów.    Ówczesne społeczeństwa,( tak jak i dzisiejsze) nie spodziewały się ogromu barbarzyństwa i okrucieństwa, zwłaszcza wobec Polaków.  A potem  wolały też zamykać oczy.     Serdecznie pozdrawiam.     
    • Berenika97
      kwiecień 1940

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Lenore Grey   Bardzo dziękuję!   Zależało mi właśnie na tym, żeby nie przekrzyczeć ciszy tamtych miejsc. Cieszę się, że tak odebrałaś te wersy.  Serdecznie pozdrawiam.  @Jacek_Suchowicz   Bardzo dziękuję!    Dziękuję za te słowa.  Nasza historia jest tak gęsta od krwi i walk o przetrwanie, że można do niej wracać bez końca i ciągle dopisywać kolejne warstwy bólu.  Katyń, powstania, partyzanci, wywózki – takiej historii w Europie nie znajdziemy.    Serdecznie pozdrawiam.      @Poet Ka   Bardzo dziękuję!    Wielkie słowa jakoś same odpadały przy pisaniu - zostawały tylko te detale, które rzeczywiście noszą ciężar.    Serdecznie pozdrawiam.  @andrew   Bardzo dziękuję!    więc staję przy grobie i milknę bo tam, gdzie leżą ci ludzie każde słowo za dużo waży żeby nim rzucać lekko   Serdecznie pozdrawiam. 
    • Berenika97
      Niezmienna

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Stukacz   Wieża drży, łoże pęka, a oni stoją - wiedzą wszystko i dlatego milczą. To wiedza przekleństwa- że nadzieja już odpłynęła z falą, że sen jest wieczny, że płacz księżniczki nie obudzi nawet kamieni. Gothic tableau vivant.  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...