Bajka

[Dama Kameliowa]

Opowiem Ci bajkę, w której występujemy razem
Usiądź wygodniej i słuchaj mowy srebrzystej

Kiedyś gdy słońce złotem paliło
A wiatr niewinnie swym cieniem rozwiewał włosy
Nasze oczy się spotkały, a figlarne iskierki
zatańczyły swój pierwszy taniec

Wtedyż to pokochałam Cię tak jak kocha się
to co bezcenne, stałeś się moim skarbem,
Który bałam się spłoszyć
I tak wędrowaliśmy przez życie,
ty szedłeś równą drogą, ja natomiast po linie
Gdy wygrywałam Ci najtkliwsze tchnienia o poranku
Ty spłoszony odchodziłeś

Lecz zawsze wracałeś po zmroku
Tylko po to, aby twoje palce zatańczyły na mnie
Aby twe usta spiły moją młodość i chęc życia
Aby oczy zgasiły we mnie iskierki szczęścia

Ale czekaj to nie koniec bajki,
usiądź jeszcze na chwilę

I pewnego razu, gdy noc była mrokiem ocieniona
Postanowiłeś odejść, tak tym razem pod osłoną cienia
Odszedłeś i już nie powróciłeś
A ja czekałam dniami,miesiącami aż w końcu latami

Jaki morał z tego płynie
Że życie to nie bajka
i nie zawsze kończy się szczęśliwie
Lecz ja nadal kocham Ciebie tkliwie

[Teresa Wit]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Lubię takie wiersze, delikatne, związane z życiem każdego z nas.