znaki na niebie

[Ann N.N.]

z prochu powstałaś
i w proch się obrócisz
za jeden rok Saturna

pierścienie u twych rąk
ciążą srebrem i złotem
w sekretny złożone sejf

nigdy nie będą wybiegać
na rozdwojenie twoich dróg
dzieci i nierozważni rowerzyści

nie dotkniesz stopą smutku
nad chmurami by potem spać
w podniebnych schroniskach dusz

nie pacniesz pałeczką dobrej nadziei
malca w schronisku dla ubogich i krewnych
nie spojrzysz w głębię szafirowych oczu

nie ujrzysz swojej gwiazdy na niebie
przez żaden z najdroższych teleskopów
skrywa swe przepowiednie dla bogaczy z miasta

jedynie twój biały śmiech perlić się będzie
w nieskończoność czarnego nieba bez miłości
a Saturn będzie przyspieszać i przyspieszać...

[Judyt]

niestety bardzo słabo, J. płoniaście

[Nata_Kruk]

Ann, niestety dla mnie także na nie. Forma wiersza też pozostawia do życzenia... najbardziej jednak ubodło mnie... śmiech perlić się będzie.
Serdecznie pozdrawiam... :)

[M._Krzywak]

Ta strofa:
"nigdy nie będą wybiegać
na rozdwojenie twoich dróg
dzieci i nierozważni rowerzyści"

jest dla mnie wyśmienita - nowa, oryginalna, ma w sobie jakiś uderzający efekt. Szkoda, że utwór został przegadany - "spojrzysz, ujrzysz, oczy (a już ta "głębia szafirowa" potrafi zabić). Szkoda, że wiersz wjeżdża w "nieskończoności czarnego nieba" - a mogło być tak pięknie.
szkoda.
Pozdrawiam.

[Ann N.N.]

Brak mi doświadczenia, a może zabrakło weny,
żeby stworzyć podobne wersy do tego, który wspomniałeś...
W każdym razie bardzo dziękuję, może napiszę ten wiersz od nowa,
w nowym stylu.

Dzięki Wam za opinie. Pozdrawiam