Rzeka i miasto

[Emilian Czarny]

Gdzie morzem faluje bylica
a bławat wśród żyta się mieni,
początek swój bierze Bystrzyca.
Jej wstęga ozdobą tej ziemi.

Omija pagórki zielone
i kłania się starej dąbrowie.
Pozdrawia chałupy bielone.
W niejednym się chowa parowie.

Przy starym tam młynie zwolniła,
gdzie koło zmurszałe w głębinie.
Ku miastu na wzgórzach skręciła:
Bądź zdrów ukochany Lublinie.

Pamiętam ja ciebie od wieków,
gdy byłeś Królestwa klejnotem.
Bywałeś natchnieniem poetów.
Pyszniłeś się wież swoich złotem.

Imć Rej zimne piwo smakował,
Kochanowski dopiął żywota,
Szymonowic w tobie zakochał,
Czechowicza była Golgota.

Z Łokietka tyś miastem królewskim,
Król Kazimierz cię obmurował,
a Jagiełło z Księciem Litewskim
Unię Wielką światu darował.

To w murach twych na chwałę Boga
kościelne rozsiadły się wieże.
I cerkiew jest i synagoga.
Lud boży tam wznosi pacierze.

Tak szemrze, tak pluszcze i płynie:
Na zawsze ci żem poślubiona.
Lublinie, kochany Lublinie,
dbaj o mnie, bo jam twoja żona.

Bystrzyco! Myśl jedna mnie wzburza.
Zalotnica tyś niebezpieczna.
Jak tylko zasłonią cię wzgórza,
w ramionach rozpłyniesz się Wieprza

[magol]

brawo
nareszcie coś prostego i bez owijania w bawełnę
mnie się podoba a Urząd Miasta pewnie kupi.