Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

poszukam śladów naszych myśli
ściśniętych wstążką słów i znaczeń
w szarości kopert je wymieszam
pozbieram w dłonie lecz inaczej
ułożę jakby od niechcenia
słowo do słowa bardzo blisko
przytulę kropką a pytaniem
przykleję znaczek i to wszystko
zawiążę wstążką tak jak zwykle
wszystkie marzenia słów tysiące
których już nigdy nie przeczytasz
samotną nocą rannym słońcem

Opublikowano

Do tej pory podziwiałam Twoje inteligentne komentarze i pełne polotu spory, a to jest Twój pierwszy wiersz, ktory mi się podoba. Lubię takie "drobiazgi" pisane jak by od niechcenia, z lekkim rymem. Taka błahostka par avion. Bardzo.
Zmieniłabym tylko

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Przeszkadza mi powtarzające się "i" - może

"zaplączę wstązką....
zacisnę wstążką ...


Generalnie urocze, pozdrawiam Emilu :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


gdy mi samotność ciszą dokuczy
przyblednie nocą siwulec księżyc
rozwiążę wstążkę jak krnąbrny uczeń
i będę czytał pomiędzy

ze świtem zwiąże skryte wspomnienia
w stosy zamkniętych kropkami paczek
z których zielone sterczą marzenia
i świat inaczej zobaczę

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @lena2_   To "rozgościć się w sobie" brzmi jak najprostsza i najtrudniejsza rzecz jednocześnie. Piękna myśl. :) 
    • @Berenika97 bieda nie musi być smutna , zła karma jest smutna
    • @Waldemar_Talar_Talar   Paradoks tego wiersza jest piękny - chcemy uporządkować życie przed odejściem, ale jednocześnie to brak tego "uprzedzenia" sprawia, że żyjemy tak, jak żyjemy. Z całym tym chaosem dobra i zła. :)  Pozdrawiam. 
    • @viola arvensis   Mocny i przejmujący obraz. Najbardziej uderza ten kontrast między "pędzącym, cyfrowym" tłumem a ciszą i spokojem bijącym od starszej pani. To ona, choć niezauważona i zepchnięta na margines, wydaje się jedyną naprawdę wolną osobą w tym betonowym więzieniu. Czytając ten wiersz, mam ochotę podejść do tej pani i po prostu przy niej usiąść, na przekór temu tłumowi. Bardzo podobają mi się metafory - "szara fala brudnej rzeki" i "współczesne zombie" idealnie oddają marazm miejskiej egzystencji. Świetna diagnoza naszych czasów. Bardzo smutna, ale jakże trafna. I to spostrzeżenie o tym, że "bieda i smutek" to dziś towar, którego nikt nie chce kupować - poruszające i świetne! 
    • @Alicja_Wysocka   Piękny jest ten moment, gdy sen jest tak namacalny, że czujesz sól na ustach (jeszcze po przebudzeniu...). Najpiękniejsze są te sny, które zostawiają ślad - zapach, dotyk, tęsknotę. Czytając to, sama poczułam ten piasek usuwający się pod stopami. Ale ten wiersz to również subtelny, oniryczny zapis tęsknoty i bliskości, która realizuje się w przestrzeni marzenia sennego. Ukazujesz, że choć rzeczywistość (budzik) rozdziela was, to w sferze snu mogą oni doświadczyć pełni szczęścia i jedności. Cudnie napisałaś!  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...