-
Ostatnio w Warsztacie
-
Simon Tracy 967
Cylinder zastygł w bezruchu
a tuba zamilkła.
Tym razem nawet igła fonografu
zdawała się nie mieć ochoty
wracać na powierzchnię cylindra
po raz setny tej przeklętej nocy.
Obiecałem,
że pomogę w poszukiwaniach,
lecz po tym czego się tu dowiedziałem
i po tym co usłyszałem i zobaczyłem,
stwierdzam jasno,
choć z dozą
naprawdę przejmującej rozpaczy,
że mój nieodżałowany ojciec,
został pochłonięty w odmęty,
bezdennej paszczy szaleństwa.
Po czym uleciał w kompletny niebyt,
bagiennych wrzosowisk
północnej Szkocji.
Przeszukano cały dom
od piwnicy po strych.
Wszystkie pozostałe obejścia i budynki.
Studnie, staw
a nawet rozkopano
przydomowy ogródek
ze wspaniałymi krzewami piwonii
o które tak dbał.
Bardziej niż o jedyne dziecko.
Wszystko zaczęło się
gdy byłem jeszcze dzieckiem.
Ojciec był
szanowanym profesorem archeologii
na uniwersytecie oksfordzkim.
Był najlepszy w swoim fachu
i dzięki temu pozostawał w kontakcie
z najtęższymi umysłami
z całego świata.
Pamiętam doskonale zimowy poranek,
jakieś piętnaście lat wstecz.
Zakładałem szkolny mundurek
i z teczką w prawej dłoni
zmierzałem ku drzwiom domu.
Ojciec szedł za mną.
Trzymał mnie delikatnie za ramię,
tłumaczył mi że jeśli
nie zakończy
zaplanowanego wykładu na czas
to odbierze mnie ze szkoły
nasza sąsiadka panna Stevenson.
A jeśli wszystko zakończy się
zgodnie z planem
to obiecuję zabrać mnie
potem na łyżwy.
Nic nie poszło zgodnie z planem.
Otworzyłem drzwi i o mało co
nie zderzyłem się w nich
z ponurym, wysokim
i dość postawnym jegomościem
w szarym, długim,
dwurzędowym płaszczu
o prostym kroju.
Jego fason
nie był typowym dla wyspiarza
a raczej obywatela zbuntowanej kolonii.
Dziwny gość
otarł mnie ledwie wzrokiem
zza przyciemnianych, wąskich szkieł
i zwrócił się do mojego ojca.
Bardzo przepraszam
za tak nagłe najście
ale na uniwersytecie powiedziano mi,
że jest Pan
jeszcze w domu panie Fodden
a sprawa z którą przychodzę nie cierpi już zwłoki ponad to co nadłożyłem starając się dostarczyć Panu interesujące dokumenty, zapis z fonografu oraz przedziwny szczątek metalu, który
z pewnością pana zainteresuję.
Wyjął z płaszcza niewielkie opakowane szarym papierem zawiniątko
i wręczył je ojcu.
Nazywam się Peter Noyes
i jestem zastępcą profesora Clarka
na uniwersytecie Miscatonic w Arkham.
Myślę, że to Panu wiele wyjaśnia.
Profesor liczy na Pana pomoc
w tej sprawie.
Jeśli tak w istocie będzie
czekam na Pana
w dniu jutrzejszym w południe
na nabrzeżu numer dwa,
celem odbycia podróży
najpierw do Bostonu
a potem do Arkham.
Proszę pamiętać,
że nie ma czasu do stracenia.
Gwiazda czy też planeta,
powoli pojawia się
w naszych snach nieprawdaż?
Nie czekając na odpowiedź,
odwrócił się na pięcie i szybko
znikł za zakrętem skrzyżowania.
Ojciec nie tłumacząc niczego zaprowadził mnie do pani Stevenson
i nakazał jej
by zajęła się mną przez jakiś czas
bo czeka go długi
i pilny wyjazd do Bostonu.
Zostałem u niej długie lata.
A ojciec wrócił podobno kilka lat temu.
Nikt nie wiedział skąd ani po co.
Uważano go za zmarłego.
Zaginął gdzieś w lasach Nowej Anglii
razem z tym całym
Noyesem i Clarkiem.
Nadal gdzieś w szufladzie biurka
mam jego nekrolog
z jednej z gazet z Arkham.
Żył ale przypłacił to szaleństwem.
Nie widziałem go już nigdy później.
A teraz zaginął po raz wtóry.
Podobno planeta
znów nawiedzała go w snach.
Odebrałem telefon z policji
i obiecałem przybyć na miejsce
by jakkolwiek pomóc śledczym.
Bo sami nie rozumieli
w środek jak wielkiego szaleństwa
przyszło im wpaść i brnąć
dzięki zostawionym wszędzie przez ojca dokumentom i zapiskom.
Już ich pierwsze pytanie zdawało się idiotycznie niedorzeczne.
Czy mówi mi coś nazwa Yuggoth?
To miasteczko, osada czy może
jakaś kodowa nazwa
jakiejś świątyni czy wykopalisk?
Znaleźli pamiętnik ojca,
gdzie ta nazwa pojawia się ciągle.
Ten krótki wpis ołówkiem
sprzed wielu tygodni.
Wreszcie odezwali się do mnie
Ci z Yuggoth.
Będą czekać w oktawę święta
ojca Yog-Sottotha przy ołtarzu na wzgórzach.
Zabiorą mnie znowu…
Brzmiało to jak żart.
Lecz jedno było pewne.
Mój ojciec nigdy nie był skory do żartów.
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez vioara stelelor · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
No nie wiem. Chyba lepiej nie robić rzeczy nieodwracalnych. To trochę igranie z samym sobą. -
.thumb.jpeg.b5ae7bcef73c3501c1166879fc389fb7.jpeg)
Przez huzarc · Opublikowano
@vioara stelelor Może… a może to tylko informacje, których nie potrafimy i nigdy w swej obecnej postaci odczytać nie będziemy umieli. pozdrawiam -
Przez Bożena De-Tre · Opublikowano
@vioara stelelor -:)ja bym zrobiła.Wszystko albo nic!Czy tak się nie da?…i popłynęły słowa widzę…dobry wiersz( zostawił przestrzeń wyoobraźni)… -
Przez Corleone 11 · Opublikowano
... Mrok. Zaczynam celowo prowokacyjnie. Jak to ja: Corleone11. Czy zauważyliście, że zawsze, gdy przyzywacie go do umysłu, czujecie reakcję? Szybkie wtargnięcie? Zupełnie jakby ów czekał w pobliżu, słysząc wasze myśli i/lub odbierając nastrój i gotowość? I wtedy spieszył w odpowiedzi, korzystając z zaproszenia? Pewnie zauważyliście. Innymi słowy: wiecie, że dzieje się dokładnie tak. Mrok słyszy. Mrok widzi. Mrok czuje. I reaguje, jako mający osobową naturę, zgodnie ze swoją naturą właśnie. Pełną niepokoju. Chęcią dominowania. Gwałtownością. Drapieżnością. Żądzą przebywania, nie tylko zamiarem, natychmiast wszędzie tam, gdzie zostanie zaproszony. Z oczywistą świadomością, że gdy zostanie wyproszony, jego natura każe mu wyjść. Nawet, jeśli nie chce. A czy pozostawi cień? Owszem. Swoisty. Czasową zmianę energetyczną, drgające impulsy w duchowej przestrzeni. Bardziej lub mniej trwałe, w zależności od czasu przebywania. Inaczej przedstawia się sprawa ze Światłem. Napisałbym - i zaraz napiszę - że przedstawia się zupełnie odwrotnie. Różnica - znów - ma związek z Jego osobową naturą. Ale także z naturą każdej istoty żywej, to znaczy mającej duszę: człowieka oraz bytów, które określa się ogólnie pojęciami "zwierzęta" i "rośliny". Całkiem tak, jakby tylko rośliny rosły, a zwierzęta i ludzie już nie. A przecież wzrost jest wpisany w naturę wszystkich wymienionych stworzeń. Dość jednak wtrąceń, wracam do głównego wątku. Światło jest łagodne, nawet jeśli w danym momencie intensywne. Jest spokojne świadomością swojego znaczenia. Spokojne świadomością aodzowności w każdym miejscu i w każdym rodzaju przestrzeni Wszechświata, nie tylko w światach takich, jak ziemski. Dlatego przychodzi na zaproszenie ze spokojem, wynikającym ze swojej natury. Przychodzi, nie spiesząc się. Pewne, że jeśli zostanie wyproszone, i tak wróci na kolejne zaproszenie. Wcześniej albo później. Światło wchodzi. Rozgaszcza się miękko. Powoli. Zgodnie ze wspomnianym dopiero co spokojem. Łagodnie po zakamarkach przestrzeni umysłu. Bez pośpiechu. Uprzejmie, ba - delikatnie. Zatem, jako świadomościowy Byt, uprzedni w stosunku do Mroku, czuje, słyszy i widzi. Różnica zaś w odczuciu - odczuwaniu, wrażeniu - ludzkim przy wejściu do jego wewnętrznej przestrzeni ma ścisły związek z człowieczą naturą: jako jej pomysłodawca i stwórca Światło pozostawiło ślad. Jest immanentne: zawsze "w". Przy wejściu dochodzi do połączenia wewnętrznego z zewnętrznym. Dlatego nie narusza spokoju. Nie budzi lęku. Obaw. Chyba, że świadomymi - przynajmniej z początku - decyzjami dany człowiek zaszedł i wędruje ścieżkami Mroku. * * * Tak więc jestem i Ja. Światło. Uprzednie wobec Mroku i aporównywalnie starsze. Wieczne. Stwórca wszystkiego, także Mroku i cieni. Aodzowne wszędzie i zawsze. Ktokowiek, cokolwiek i kiedykolwiek pomyśli i powie. Nawet, jeśli Mrok uzna za stosowne twierdzenie i wmawianie komukolwiek, że jest inaczej. Ja, Światło, jestem przyczyną każdego cienia. Stwórcą Mroku, do którego natury przynależy jasność. Blask. Choćby wypierał się tego przyszłą część wieczności przed wszystkimi naraz i każdą z osobna żywą istotą. Tak samo, jak Chaos jest następny w stosunku do mojego istotowego porządku. Który to Chaos można oczywiście uporządkować w ład. Jestem więc. Światło. Ja i... Kartuzy, 7. Lutego 2026 -
Przez vioara stelelor · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Z własnego wnętrza, Bardzo wiele zależy od kolei życiowych, wychowania, dzieciństwa, wczesnych i późniejszych doświadczeń. Później, oczywiście, wiele można korygować, ale to już nie jest takie proste. Generalnie - najprościej rzecz ujmując - z podejmowanych działań. Wiara - w cokolwiek lub w kogokolwiek - do pewnego momentu w życiu jest czymś narzuconym w procesie uspołeczniania człowieka. Podobnie, jak jej brak. Ktoś wychowany w katolicyzmie, jest katolikiem. Ktoś, kto był otoczony dobrymi ludźmi, wierzy, że ludzie są dobrzy. itd. Niektórzy dobrze się z tym czują. Inni dochodzą do takiego punktu w życiu, zazwyczaj pod wpływem gwałtownych wydarzeń, w którym ta powłoka opada, a wiara musi stać się wyborem. I trzeba ją jakoś zintegrować z poczuciem, że ona nie ogranicza, ale daje moc. I odpowiedzieć sobie na pytania, w jaki sposób sytuuje się wolność, duchowy dobrostan, poczucie samokontroli (w pozytywnym znaczeniu pewnego trzymania w dłoniach sterów własnego życia).
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się