Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Miejscownik: o dobie

Jan Neck
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Jan Neck

Jan Neck

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Morza wylały na księżycu
w ukryciu przepraszam
pod ich blaskiem
ciężarem piaskowego dziadka

nie ty nie możesz odwrócić wzroku
obserwujesz skamieniały
i jesteś zakichanym pępkiem świata
wszystko się obraca wokoło

ale to dobie drętwieją
palce na tarczy
przegrałem
jest trzy do zera

romantyzm poszedł
się pieprzyć

Jan Neck

Jan Neck

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Dziękuję za czytanie i uwagi.

No cóż, warsztat zamiast nóżką tupnąć, siedział grzecznie i cicho...

Czyli...



Morza wylały na księżycu
w ukryciu przepraszam
pod ich blaskiem
ciężarem piaskowego dziadka

nie ty nie możesz odwrócić wzroku
obserwujesz skamieniały
i jesteś pępkiem świata
wszystko się obraca wokoło

ale to dobie drętwieją
palce na tarczy
przegrałem
jest trzy do zera

romantyzm poszedł
się przespać

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Hehe, dobry jest cały, nawet ta koncówka, bo autentycznie tu ma sens taki kontrast; wymieniłbym jedynie może "jesteś pępkiem świata" - to takie niezgrabne przy reszcie. Pozdro

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      ludzkie sprawy

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @iwonaroma   Piękne i bardzo prawdziwe. Oczy to chyba jedyny język na świecie, który nie potrzebuje tłumacza.
    • Berenika97
      zachodnia wyspa

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @MIROSŁAW C.   Poruszający wiersz. „Czas przejść do wieczności" - to mnie zatrzymało, podobnie karabin z patyków - dziecięcy gest, ale w kontekście bólu staje się czymś więcej niż zabawą. „Przecież zdarzają się cuda" brzmi jak modlitwa kogoś, kto już mało w nią wierzy.
    • LessLove
      Północna strona drzewa

      Przez LessLove · Opublikowano

      @aniat. To tak jak ja. Czuję atawistyczną bliskość z nimi. Kiedyś współczułem im, że nie mogą się przemieszczać, jak My. Ale później zrozumiałem, że są całością, odczuwają i są współobecne (drzewa) w każdym lesie i drzewie - to może My powinniśmy im zazdrościć :-) Jako "ogrodnik z przymusu" (mieszczuch z Zagłębia),  tylko ja wśród rodzeństwa odczuwałem radość wśród roślin, więc podjąłem się dbania o sad i las na działce Moje Mamy, u podnóża Łopuszy, "u nas" mówi się "Łopusów" (Beskid Wyspowy) i polubiliśmy się od razu. Drzewa mają u mnie zapewnione "dożywocie", chyba, że obumierają lub łamią się od wiatru. Niektóre gatunki szybciej rosną i się starzeją - brzozy, wierzby, czeremchy. Niektóre rosną tak spontanicznie jak chwasty. Inne rosną powoli i nabierają przyspieszenia z czasem.  Nie sądzisz, że mężczyzna powinien umieć "zabić" :-)
    • Berenika97
      Północna strona drzewa

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @aniat.   Podoba mi się ten wiersz, bo drzewo jest żywym organizmem.  Ma skórę, drży z lęku, jęknie przed śmiercią. Ostatni obraz - pot zmieszany z żywicą - łączy brutalnie człowieka i drzewo w jednej chwili. 
    • Berenika97
      I to już wiele

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @beta_b   To bardzo poruszający wiersz - żałoba, ale też rozliczenie z całym życiem relacji. Od zazdrości i bólu, przez całe lata niespełnienia, aż do tej ostatniej, bardzo cichej sceny z ciepłymi dłońmi. I do czegoś, co nie jest przebaczeniem, ale jest - może ważniejsze - akceptacją siebie.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...