Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
z idiotyzmem ciężko się zmierzyć
gdyż prawdę uwięziono w urnie
z prochów jeszcze zakwitną kwiaty
i ozdobią puste trawniki


Zło jest krzykliwe i butne, trudno więc z nim się zmierzyć w uczciwej walce na argumenty, jednak w wiersz przekazuje nadzieję, że w końcu dobro zwycięży (wydaje mi się, że tu chodzi o dobrą poezję), bo ono przetrwa w sercach prawych ludzi (rozmiłowanych w pięknie czytelników). To taki miks myślowy. Choć wiersz nie jest dedykowany, jednak czuję, że ma konkretnego adresata :)))

Serdecznie pozdrawiam.
Krysia
Opublikowano

Wprost ...w pięknych metaforach...

"z idiotyzmem ciężko się zmierzyć
gdyż prawdę uwięziono w urnie
z prochów jeszcze zakwitną kwiaty
i ozdobią puste trawniki "

Podobalskie!
Serdecznie!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Przez Lady mi proszę, ponoć Panie (też!) już dawno wyginęły


A szmira - nie, nie szmira
Nigdy tak nie nazwałam konkretnego tekstu, bo nie mam odwagi.
Tym bardziej nie nazwę tak tego wiersza

A że mam zastrzeżenia -> ja rzadko kiedy nie mam - marudna jestem ;)

Do wiersza -> jest dosadny - zbyt dosadny msz

Zastanawiałam się nad jego rolą. Potem wybrałam sobie słowa, których nie lubię
-> oto one: frazesy, mądrość, idiotyzm, prawy wiatr (jest taki? bo dla mnie wiatr to wiatr - kocham wietrzne pogody)

strawa, zbrukana, zadufanych (zbyt starodawne ->powodują efekt nadęcia a może tylko wzniosłości)

Autorko - dla mnie to poezja zaangażowana
Zbyt mocno grają w niej emocje, nieujarzmione, negatywne, oskarżycielskie.
Przelewają się na czytelnika złą energią.
Nie taka rola poezji. Chyba.
Co nie znaczy, że jestem za mijaniem trudnych tematów - nie.
Ale poezja zaangażowana jest rodzajem szczególnie wymagającym od autora ujarzmienia emocji, ukierunkowania siły wyjątkowo precyzyjnie.

No tak sobie mędrkuję
Ale raczej traktuję tę wypowiedź jako polemikę z aktorką - nie trzeba się ze mną zgadzać.
Dyskutować jednak należy. Co niniejszym czynię.

Z szacunkiem szczególnym

LadyC

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @sisy89   Czuć w tym wierszu spokój i czułość dla samej siebie. "Tutaj mnie odnajdziesz" to piękne zakończenie - jakby łąka była miejscem powrotu do siebie. Piękny!   
    • @EsKalisia   Świetnie uchwycone jest w wierszu napięcie między życiem jako projektem do zarządzania a życiem jako czymś, co po prostu się dzieje. "Zdarzanie się piękna" - to piękna, nieoczywista fraza.
    • @Łukasz Jurczyk   Dziś to głęboko pesymistyczne, antybohaterskie spojrzenie na podboje Aleksandra Macedońskiego.   Narrator nie widzi już chwały ani wielkości. Zamiast tego dostrzega powtarzający się cykl przemocy i absurdu. On widzi "wielką historię" z dołu - z perspektywy własnego wyczerpania.   Tytułowy "tron z piasku" to symbol ulotności i niestabilności władzy. Śmierć króla Persów (Dariusza) nie kończy wojny, a jedynie robi miejsce dla kolejnych tyranów. System opresji trwa nadal ("rodzą się ci sami z innym imieniem").   Narrator krytykuje rosnącą w Aleksandrze potrzebę bycia uznanym za bóstwo - nazywa to wprost "plagą". Ukazuje władzę jako niszczący żywioł, który spala tych, którzy pragną jej blasku.   Relacja między Aleksandrem a jego wojskiem uległa rozpadowi. Żołnierze już mu nie wierzą. Rozdane łupy nie są nagrodą, lecz łapówką, która ma uciszyć niepokoje i "pustkę w oczach" żołnierzy, którzy zatracili cel swojej wędrówki. Materialne bogactwo nie potrafi zrekompensować duchowego i fizycznego wycieńczenia.   Podbój Azji jawi się jako wejście w otchłań, która nie ma końca. Krajobraz potęguje poczucie beznadziei. Personifikacja "zmęczonego słońca" doskonale oddaje stan psychiczny i fizyczny całej macedońskiej armii.   Ostatnia zwrotka niesie uniwersalne, ponadczasowe przesłanie. Powrót do domu i zaznanie spokoju będą możliwe dopiero wtedy, "gdy zabraknie królów". To bezpośrednie oskarżenie władców o to, że ich osobiste ambicje są jedynym powodem cierpienia i tułaczki tysięcy zwykłych ludzi. Bardzo mądry tekst!
    • Przestrzeń jest wypełniona kolorowymi bąbelkami metafizycznymi posiadają moc- „smoc”  
    • @jjzielezinski   Wiersz ma bardzo mocny, bezkompromisowy i antywojenny wydźwięk. Trafnie i gorzko punktuje tych, którzy na wojnie zyskują (bankierów, elity, media). Ten przekaz jest niestety aktualny - za ambicje i chciwość nielicznych na górze, zawsze płacą zwykli ludzie na dole. Historia zatacza koło, a ten wiersz świetnie to oddaje. Najbardziej uderzają słowa o tych, co "prochu nie wąchają", a mają krew na rękach - doskonałe podsumowanie tego, czym naprawdę jest wojna. Świetny wiersz z mocnym przesłaniem.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...