Niemozliwe

[Leon Gutner]

to co niemożliwe możliwe się stanie
na tej wojnie legnę u jej stóp
ona psy niewierne nauczy umierać
i kamienieniem zdrady zatka setki ust

ta śmierć nie jest łatwa gdy we krwi skąpany
staniesz nagle w oknie przewagi i łez
będziesz składał dłonie nie świadom ze dla niej
niemożliwe zaczniesz pojmować jak chrzest

znam to jej spojrzenie kiedy tu nadchodzi
wiem że drzwi są grube wzorem krat
czasem z nią rozmawiam kiedy się pogubię
wiem że jest możliwa od trzydziestu lat

pójdę już szeptając że wolność nadchodzi
zanim jeszcze wniknę w nowy sen
i na jej ozdobach jak ptaki skrzydlatych
pozostawię bieli przenajświętszej cień

wiem że moje miejsce jest w innym powietrzu
i że ty na krześle będziesz spał
że zatańczysz zanim zwiąże cię kokardą
na jej balu kiedy skończy się już bal

szukam jej lecz nie chcę sobą jej krepować
nie jest moja chociaż słodycz ma
jeśli jej uwierzę to nagle się stanie
i twym przewodnikiem będę ja

nie wiem kiedy jeszcze znowu się spotkamy
ani nie wiem kiedy zamknie drzwi
ale niemożliwe możliwym się stanie
bez najmniejszej nawet kropli krwi

[Agnieszka_Przypadek]

i tak niezauważony przeszedł..... dziwne
nie będę udawac krytyka, bo na tym zupełnie się nie znam.
podoba mi się i tyle
pozdrawiam

[Leon Gutner]

Hm i taki chyba tytuŁ powinien nosić ów wiersz - zamiast niemożliwe - dziwne .
Ja równiez pozdrawiam Pani Agnieszko.
Nie przeszedł niezauważony - Pani zauważyła !
Pozdrawiam L.G.

[Jana Niechciał]

Leonie.
Czekam na następne Twoje wiersze. Ten nie czyta mi się najlepiej.
Pozdrawiam cieplutko

[Leon Gutner]

Oczywiście Jano będą następne , bedą - )))