Tato

[antonina radzieda]

Wspomnienia dalekie
chwile wbite jak gwoździe
pioruny leciały drzazgi pod skórę
objawiał się świat bez mamy
pod łóżko najlepiej bezpiecznie
strach mokry gdy bomby padaja
piwnica przykrywa ciemnością
powroty do stołu puste miski
głód paszczę otwiera szeroko
ojciec oczy do ściany przywiera
gromada dzieciaków spuchnięta od głodu
pustki w zatęchłej piwnicy
bez mąki drewniane skrzynie
ni okrucha chleba
Patrzy daleki obcy
resztki płomienia w piecu izba zimna
przypiecek ciepły
kot matką przytula sieroty ogrzewa
On z woli odarty złamany
łapanki choroby naloty
ostatki sił zbiera by dzieci ocalić
do góry podnosi głowę
- ten pług zardzewiał
ręce przyłożył skiby jedna za drugą
ziarno ostatnie rozsiane
ratunek nadzieja kiełkuje

[bestia be]

ciekawy wiersz jednak mam wrazenie ze piszesz o czasach okupacji nie wiem ale jak bomby to raczej hitlerowskiej, lecz koniec tego wiersza jest zrozumiały jednak jakby oddzielał się od poczatku Myślę, ze tok myślenia mojego zmierza w odpowiednim kierunku, chyba że sie mylę.
Jednak ciekawy wiersz
pozdrawiam

bestia

[antonina radzieda]

Dzieki za komentarz. tak, to jest okres okupacji niemieckiej, a koniec jednak laczy sie z caloscia, prosze jeszcze raz przeczytac, pozdrawiam,a.