Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

czy wystarczy
otulić spojrzeniem
i zamknąć obraz
pod powieką,
dotknąc tysiąc razy
i błądzic po mapie
ciała,

czy wystarczy
ukryć w dłoniach zapach
i zachować na skórze wszystkie pocałunki

nie,to zbyt mało
by pojąć,
że kocham cie tak bardzo

Opublikowano

nie wystarczy
dotknąć cię tysiąc razy
i zapamietać każdy fragment twego ciała - nie wystarczy

ukryć w dłoniach twój zapach
i zachować na skórze wszystkie pocałunki

by pojąć


patti patti:dokładnie:nie wystarczy
ciachania się przydadzą:)ciepłoniaście

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



patti patti, za dużo zaimków...i przydałby się mix...
wyznanie miłosne nabierze rumieńców :)
pomyśl, bo warto...
aha, jeszcze są literówki: zapamiętać, Cię

pozdrawiam :))
Opublikowano

Szybciej piszesz niż myślisz. Daj ostygnąć, wiersz to lubi.
Przeczytaj ponownie, pomyśl. Miłość jest piękna, ale pisanie
wierszy to nie tylko uczucie, to również forma, z tym troszkę słabiej.
Może być lepiej, ale to tylko zależy od Ciebie, czy chcesz się czegoś nauczyć,
czy tylko podzielić z innymi swoim szczęściem. To jest zasadnicza różnica.
Na to pytanie musisz sama sobie odpowiedzieć.
Pozdrawiam
- baba

Opublikowano

Patti, a może tak?

otulić spojrzeniem
i zamknąć pod powieką
dotknąć tysiąc razy
błądząc po mapie ciała

w dłoniach ukryć zapach
pocałunków na skórze
zachować

to za mało by pojąć
czym jest kochanie
uwierz

W tytule masz pytanie "czy wystrczy?" i to w zupełności...wystarczy :)
natomiast zakończenie
to za mało by pojać
czym jest kochanie
uwierz


jest także wyznaniem miłosnym, choć nie bezpośrednim...
jednak decyzja należy do Ciebie...
pozdrawiam :)))

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Teraz, po poprawkach jest dużo lepiej.
Idź tym śladem w swoich wierszach dalej.
Radzę ponadto: unikaj powtarzania tych samych słów w tytule i w treści wiersza.
Unikaj tych samych słów w wersach.
"pod powieką", i "mapa ciała" - to takie już za często
używane zwroty, ("oklepane"), unikaj ich.
Pisz o miłości - bez użycia słowa -"miłość".
Poniżej dam Ci przykład, jak można i jak ja bym to widziała,
ale nie znaczy, że tak ma być, zawsze autor decyduje o ostatecznym
kształcie swojego wiersza!

"czy wystarczy
ciepłem dotknięć
całowaniem ukołysać
i zamknąć obraz
w pamięci

czy należy
zapach ukryć w dłoniach
i na skórze gorącością
odnotować wszystkie
pocałunki

nie
to trzeba wzlecieć w niebo
by uwierzyć i zrozumieć
szczęśliwe skowronki"

Nie jest łatwo oddać czyjąś myśl, więc jest
pewnie nie za dobrze.
Pozdrawiam mile
- baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Teraz, po poprawkach jest dużo lepiej.
Idź tym śladem w swoich wierszach dalej.
Radzę ponadto: unikaj powtarzania tych samych słów w tytule i w treści wiersza.
Unikaj tych samych słów w wersach.
"pod powieką", i "mapa ciała" - to takie już za często
używane zwroty, ("oklepane"), unikaj ich.
Pisz o miłości - bez użycia słowa -"miłość".
Poniżej dam Ci przykład, jak można i jak ja bym to widziała,
ale nie znaczy, że tak ma być, zawsze autor decyduje o ostatecznym
kształcie swojego wiersza!

"czy wystarczy
ciepłem dotknięć
całowaniem ukołysać
i zamknąć obraz
w pamięci

czy należy
zapach ukryć w dłoniach
i na skórze gorącością
odnotować wszystkie
pocałunki

nie
to trzeba wzlecieć w niebo
by uwierzyć i zrozumieć
szczęśliwe skowronki"

Nie jest łatwo oddać czyjąś myśl, więc jest
pewnie nie za dobrze.
Pozdrawiam mile
- baba

dziękuje za cenne wskazówki
przydadzą sie napewno
w moim małm tworzeniu:)
buziaczki

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma To może najwłaściwsza pora na dywagacje filozoficzne, nie tylko poetyckie, więc  sobie na nie pozwolę, dotykając zapewne granic herezji, ale bez takiej woli...   Twoje słowa to formuła konstytutywna wieczności. Dotyczy życia, ale jest obojętna wobec Istnienia - cechy boskiej.   On JEST, czyli istnieje poza naszym rozumieniem czasu i przestrzeni, On generuje nasze istnienie w czasie i przestrzeni, to które potrafimy naukowo dostrzec i próbować mierzyć różnymi parametrami swoistymi.   Nasze przemijanie można nazwać z Jego perspektywy... "grzechem pierworodnym" (znajomo brzmi?) polegającym na oderwaniu naszego bytu od cech boskich i wygenerowaniu rzeczywistości względnej dla Niego, a dla nas bezwzględnej, zwanej entuzjastycznie "prawdziwą" bo... dla nas poznawalną. Stąd pochodzą parametry naszego życia - czas i przestrzeń - z aktu oddzielenia - nazwanego w Księgach symbolicznie  "Wygnaniem z Raju". Stąd też "grzech" i przyczyna naszego przemijania, które nie oznacza jednak - z Jego perspektywy - żadnej zmiany w naszym istnieniu, mimo, że dla nas jest perspektywą śmierci. . Ta koncepcja implikuje naszą (marną) pozycję rozumienia Boga: szukamy poza sobą, a powinniśmy szukać w sobie. Nie jesteśmy w stanie zrozumieć Istnienia, a jedynie (i aż) parametry "naszego istnienia", nazywanego życiem.  A dlaczego posługujemy się -oczywistym dla nauki - pojęciem czasu i nie potrafimy go wskazać inaczej niż jako funkcję? Dlaczego odbieramy prawomocność naszemu rozumieniu Boga, które także obserwujemy poprzez Jego manifestacje, poddające się również badaniu naukowemu?   Według mnie i bez świętokradztwa, jesteśmy tożsami z Nim nie tylko kodem źródłowym- Jego aktem, ale to ON jest naszym DOMEM. Brzmi "ewangelicznie"? Bo też "Ewangelia" mówi prawdę zarówno o życiu (naszym istnieniu) i o Istnieniu w Bogu, ale formułuje ją językiem człowieka, z jego perspektywy i jego pojęciami, posiłkując się obrazami.   Świętość życia zawiera się w jego (świętym) pochodzeniu oraz udziale w Istnieniu, a boskość wymyka się naszemu rozumieniu i powinna naturalnie rodzić WIARĘ. Misja ofiary IHS jest aktem zjednoczenia nas z Bogiem, za koniecznym dla nas aktem woli, opartym na WIERZE.   Bardzo modne ostatnio, śladem (bardzo chwiejnej nadal) teorii fizyki kwantowej jest formułowanie twierdzeń o "względności naszego funkcjonowania", jego "pozorności" i "umowności". Modne jest pisanie o "stanie powiązania kwantowego zjawisk, całej energii i każdej cząstki materii", a nie słyszę próby połączenia tych twierdzeń naukowych (f.k.) z teologią, co usiłuje (zbyt nieśmiało) formułować u nas jedynie ks. prof. Michał Heller, a dla mnie jest to oczywiste i wynika z przyrodzonego człowiekowi archetypicznej potrzeby szukania prawdy. Dlaczego nikt z teologów nie sięgnie do tej teorii, żeby napisać o "stanie powiązania człowieka z Bogiem"? Przecież to  wiele by nam wytłumaczyło w rozumieniu siebie i sensu naszego życia.   Dla jednych istnieją "prawdy naukowe", dla drugich "prawda o Bogu", a przecież cały czas jest JEDNA PRAWDA. Nazwałem ją Ten Który Jest, a to określenie funkcjonuje przecież w księgach od tysięcy lat! Nie dziwi mnie niestety niechęć dwóch korporacji (naukowej i teologiczno-kapłańskiej) do podania sobie ręki w tym wysiłku, bo jaki mają w tym (korporacyjny) interes? To takie ludzkie, niestety, Iwono, Violu, Wszystkie Poetyckie Dusze.    /dedykuję ateistom do przemyślenia i ku przestrodze/
    • @Marek.zak1 "Licentiae Accipientium" jest równie uprawniona jak "licentia poetica" :-)
    • Wielu wierszy nie rozumiem i w wielu nie widzę żadnego przesłania. To nie znaczy, że wiersz jest o niczym, tylko ja niczego nie widzę, nic do mnie nie trafia, więc zwyczajnie nie komentuję. Pozdrawiam. 
    • zamknięte drzwi a klucz któż wie nadzieja mówi nie licz na mnie włam się
    • @Berenika97, @Gra-Budzi-ka To reakcja po rozmowie z ortopedą, który na pytanie o skuteczność terapii z pomocą komórek macierzystych, zareagował bardzo sceptycznie. Pozdrawiam wieczornie.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...