Wąwóz

[eryteis]

Prąd ludzi płynie wąską drogą
W wąwozie poszarzałych ścian
Królewski szlak wyrzeźbiony nogą
W, którym każdy znaleźć by się chciał
Każdy jednak wejść nie może
Choć trwa od stuleci owy szlak
W ścianie powbijane noże
Rozrzucają słabej posoki smak

Kto raz w królewski wąwóz wkroczy
Nie uda mu się uciec stąd
Tłumu idącego nie przeskoczy
A oni jeszcze wprzód go pchną
Nikt nie może się zatrzymać
Wszyscy muszą dalej iść
Mordercze tempo utrzymać
Lub uschnąć jak zdeptany liść

Lecz jeśli komuś uda się
Zatrzymać chorej rzeki prąd
To i tak wśród wrzasków zaniknie gdzieś
I popłynie znajomej cieczy swąd
Szlak dla tylu jest za wąski
Jedna osoba ledwo mieści się
Pod butem czuć grunt grząski
Tych, co zatrzymali się

Więc nie stój i maszeruj w dal
Bo już nie zboczysz z drogi tej
Znikniesz pośród szarych fal
I nikt nigdy nie zauważy cię
Migniesz wszystkim tylko na chwilę
Korzystając ze swych pięciu minut
Lecz zaraz pamięć o tobie przeminie
I zostanie po tobie tylko grób

[Matmi]

Ha! Kolejny, który mnie się podoba. Koncept znowu dobry, choć nie tak jak poprzedni. Za to tutaj mamy:

"Królewski szlak wyrzeźbiony nogą" niam!
"Pod butem czuć grunt grząski
Tych, co zatrzymali się" niam niam!

Acha, i średnio leży mi "grób" z ostatniej linijki. Nie wiem, wolałbym chyba "grząski grunt". ALe to tylko moja ocena. pozdrawiam!