Zgłoś

nie  gubmy   nadziei bez bez niej nie będzie jutra ani uśmiechu jego brak obudzi smutek   nie gubmy swego cienia ani mądrych myśli to one naszym bagażem który nic nie ciąży   nie gubmy swojej racji przecież nie jest brudna ani swej miłości do tego co czułe co miłe   nie gubmy siebie w niepewnym bądzmy czujni nie bójmy się sumienia przecież jest nasze   nie gubmy świata  który swoim nas częstuje jest oknem bramą drzwiami ciekawych horyzontów  

@Alicja_Wysocka Dziękuję za bardzo trafną interpretację. Oprócz tego, co napisałaś, zależało mi na pokazaniu jeszcze jednego przesłania. Gdy wędrowiec przybywa do ogrodu, natrafia w nim na ślady przeszłości, którą usiłuje wskrzesić. Najpierw wydaje mu się, że to takie łatwe, że to będzie tak samo, wystarczy chcieć. A jednak w pewnym momencie musiał pojąć, że róże to rozdział zamknięty. Wspomnienie. Ale on będzie miał własne kwiatki, jeśli uwierzy, że ogród nie umarł. Tak, jak nie umiera serce, choć każda miłość w nim jest przecież inna. Oprócz troskliwości i słowa, poeta podarował, oczywiście, swoim roślinkom, coś więcej.   Ważna też była dla mnie ta burza, poprzedzająca moment pojawienia się niezapominajek - coś musiało mojego bohatera złamać, zaboleć, żeby zrozumiał wartość tego cudu.   Odwzajemniam uśmiech :)    

@hollow man może to być metoda, aby zrozumieć się nawzajem?...  Ja chętnie poczytam zmagania obu stron :)

@Charismafilos A widzisz... Może powinniśmy na forum jakiś konkurs zrobić. Mężczyźni piszą 'kobiece' wiersze, a kobiety - 'męskie'. Cokolowiek ktokolwiek przez to rozumie. 

@hollow man

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Charismafilos