Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

iść (12-02-2001)

katherina cloud

Przez katherina cloud
w Proza - opowiadania i nie tylko

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

katherina cloud

katherina cloud

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

"Więc spleć swe palce z moimi palcami,
i chodź, i prowadź, i daj się prowadzić"

Zaprowadź mnie tam, gdzie księżyc daje więcej światła niż słońce. Tam, gdzie wszystko rodzi się na nowo - rodzi się szczęśliwe. Zaprowadź mnie tam, gdzie będziemy mogli spacerować długimi alejkami, przy których rosną topole, wierzby, sosny albo dęby... wszystko jedno. Zaprowadź mnie w to miejsce, gdzie nasze dusze i ciała po raz pierwszy złączyły się w jedną całość. Zaprowadź mnie tam, gdzie będziemy sami, gdzie będę mogła nacieszyć sie tobą. Zaprowadź mnie tam, gdzie nie istnieje nic, oprócz nas i szumu wiatru... Zaprowadź mnie tam, gdzie będziemy mogli przeżyć wszystkie nasze chwile na nowo. Tam, gdzie czas nie będzie naszym wrogiem. I proszę, prowadź mnie za rękę, bo bez ciebie nie dam rady zrobić nawet najmniejszego kroku.

  • 4 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      krzyk ciszy

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Gerber utwór jest poruszający, tytuł nie przeszkadza - jest dobry  tam był film-komedia, tu elegijny wiersz - nie stoi na przeszkodzie 
    • Migrena
      twój ogródek

      Przez Migrena · Opublikowano

      @MIROSŁAW C.   ale Mirek.....   ta czereśnia?   jedna ale zawsze;)   dziękuję serdecznie;)       @Na liniach czasu   tak, to proza poetycka.   ale nie zmienia to faktu, że świat przestępczy sięga po selery, marchewki, pietruszki.   mafia to mało.....     bardzo dziękuję;)   pozdrawiam:)         @violetta   poezja prozą a bandyci grasują:)   dziękuję:)         @Berenika97   a ja lubię czytać Twoje które czasem ratują sytuację:)   dziękuję Nika.      
    • Migrena
      ***

      Przez Migrena · Opublikowano

      @viola arvensis     moja ulubiona poetka.   to piękny, cichy drogowskaz dla każdej obolałej duszy.   ujęła mnie w tych słowach niezwykła czułosć, z jaką traktujesz to co w nas trudne i krwawiące.   to nie jest tylko poezja, to rodzaj duchowego okładu, ktory przynosi natychmiastową ulgę .     fajna  przypominajka, że wolnosć zaczyna się od odpuszczenia, a dobra zmiana potrzebuje ciszy w sercu.      piękna Poezja tu się zdarzyła.    
    • Gerber
      krzyk ciszy

      Przez Gerber · Opublikowano

      @Poet Ka Co do tytułu, to bardzo dawno temu oglądałem Zmienników i mało co z tego pamiętam, czysty przypadek, na innych portalach nie podobał się ten tytuł, więc zacząłem się zastanawiać czy go nie zmienić. To już kilka lat temu, napisałem pod wpływem tragedii Kamilka, bardzo mnie ta sprawa ruszyła. @Alicja_Wysocka Dzięki za odwiedziny.
    • Czarek Płatak
      [zasypiam z dniem]

      Przez Czarek Płatak · Opublikowano

      @Berenika97 Bardzo lubię takie odczytania, kiedy ktoś wchodzi w tekst głębiej i wyciąga z niego rzeczy, które rzeczywiście były tam poukrywane

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Choć przyznam, że teraz już trochę boję się pisać dalej, bo zaraz się okaże, że 'łyżeczka oliwy' była metaforą upadku cywilizacji późnego kapitalizmu, a ja po prostu byłem głodny Ale serio - cieszę się, że wybrzmiał ten kontrast między naturą a tym ciągłym 'tłem alarmowym' współczesności. Chyba coraz trudniej usłyszeć same rudziki bez domieszki karetek, ekranów i betonu. Fajnie, że zatrzymałaś się przy 'rozbitku'.  Lubię, kiedy jedno słowo potrafi nieść za sobą cały krajobraz, bez konieczności dopowiadania reszty. No i chyba dlatego, kiedy piszę 'łąka', rzeczywistość uparcie odpowiada: 'kolejne osiedle'   @aff Pięknie to napisałaś. I chyba właśnie dlatego wolę zostawiać w wierszu pewne rzeczy niedomknięte — bo każdy nosi własne granice między snem, pamięcią, lękiem, spokojem czy nadzieją. A rudzik musi zostać prawdziwy Bo jeśli nawet jego oddamy metaforom, ekranom i interpretacjom, to już naprawdę nie będzie gdzie wracać. I bardzo poruszyło mnie to, co napisałaś o tej pani. Chyba największą formą czułości jest właśnie nie wyprzedzać człowieka — tylko być obok, kiedy jeszcze wraca. Trzymaj się  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...