Przytułek dla samotnych

[Tomasz_Biela]

w betoniarce głów gdzie się nie obrócić wylew
mówią chorzy żeby dbać o życie nie o bycie
pytają zdrowi czym się to różni prędzej się wypali

diamentowe słońce co przecina cząstkę kurzu zasiedlającą
każdy skwer w centrum osiedle gdzieś w chmurach pościel
dusz bunkier jak zakopana pod ziemią Arka Przymierza
poszukuje do dziś swoich twórców i właścicieli wywołuje

kłusownika samotność zamyka sideł zęby
wygrzebując na siłę martwy język
żył sieć
w pół żywa przestroga bez nóg
utraciła zbyt wiele krwi aby zawołać
o pomoc

o! nikt nie nadchodzi
żywej duszy nie widać
obok konającego kłusownika nie znajdziesz przyjaciela

[Katzuja]

nie wie czy dobrze zrozumiałam, przyjaźń czy rostanie, chaos życia....dobry kierunek, pozdrawiam

[teresa943]

o! nikt nie nadchodzi
żywej duszy nie widać
obok konającego kłusownika nie znajdziesz przyjaciela

Tomku, czytam i nie mogę powstrzymać odruchu ściśniętego nagle serca... ten niemy krzyk przenika do szpiku kości / rozpacz, ogromny smutek, nieme wołanie... chciałoby się biec, pocieszyć...
Na razie nie mogę powiedzieć nic więcej... bardzo się wzruszyłam...

Serdecznie Cię pozdrawiam.

[zak stanisława]

w pierwszej, jakoś mnie zraziła, ta betoniarka, ale dalej świetnie i przyznaje racje teresie
uściski