Dostał skrzydła miły

[Koval_ZNowin]

za tą mgłą widzę
stają jego buty
nie zdążył ich spakować

nikt go nie uprzedził
że zgaszone światło
jest jednoznaczne
kończące

mimo pięknych wspomnień
pociągi nie czekają
następna stacja niebo

nie ogląda się za siebie
nie musi
teraz widzi w obie strony

a ja mam zostać
pilnować co było nasze
rozumiem
kocha to poczeka
na mnie

[ot i anka]

taki jak dla mnie za bardzo rozwleczony - można by było pobawić się wersyfikacją. co do treści to trochę banałem zalatuje, szczególnie puenta, ale coś się dobrego kroi. pisz, zobaczymy:)
pozdrawiam

[teresa943]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pamiętam z W. Komentarz podtrzymuję.
Dopiszę interpretację, jaką mi w tej chwili podpowiada wyobraźnia.
Peelka zostaje sama po śmierci partnera. Ze smutkiem wodzi wzrokiem po pustym mieszkaniu. Pozostawione buty wywołują refleksję, że on wybierając się w tę ostatnią podróż, nie zdążył ich zapakować, ponieważ śmierć przyszła bez uprzedzenia i zgasiła życie jak światło...ona teraz już wie, że ostatnią stacją życia jest niebo, więc póki co, musi tu jeszcze zostać, by pilnować tego, co było wspólne...
i pueta
rozumiem
kocha to poczeka
na mnie

Wzruszający i pełen prostoty wiersz o ostatecznym rozstaniu bliskich sobie osób. Nie ma rozpaczy, jest spokój i takie proste zrozumienie kolei rzeczy...Bardzo mnie poruszył, ponieważ dotknął osobistych wspomnień...a jednocześnie pokazał, że aby przyjąć taką sytuację, trzeba rozumieć cel naszej życiowej podroży i znać ostatnią stację.
Dziękuję.
:)
Serdecznie pozdrawiam
-teresa

[Koval_ZNowin]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

może i tak, ale mimo wszystko i przede wszystko dziękuję
pozdrawiam

[Koval_ZNowin]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pamiętam z W. Komentarz podtrzymuję.
Dopiszę interpretację, jaką mi w tej chwili podpowiada wyobraźnia.
Peelka zostaje sama po śmierci partnera. Ze smutkiem wodzi wzrokiem po pustym mieszkaniu. Pozostawione buty wywołują refleksję, że on wybierając się w tę ostatnią podróż, nie zdążył ich zapakować, ponieważ śmierć przyszła bez uprzedzenia i zgasiła życie jak światło...ona teraz już wie, że ostatnią stacją życia jest niebo, więc póki co, musi tu jeszcze zostać, by pilnować tego, co było wspólne...
i pueta
rozumiem
kocha to poczeka
na mnie

Wzruszający i pełen prostoty wiersz o ostatecznym rozstaniu bliskich sobie osób. Nie ma rozpaczy, jest spokój i takie proste zrozumienie kolei rzeczy...Bardzo mnie poruszył, ponieważ dotknął osobistych wspomnień...a jednocześnie pokazał, że aby przyjąć taką sytuację, trzeba rozumieć cel naszej życiowej podroży i znać ostatnią stację.
Dziękuję.
:)
Serdecznie pozdrawiam
-teresa
powiedziałaś już wszystko ja tylko dodam że dziękuje za obecność i również pozdrawiam:)

[Jimmy_Jordan]

moim zdaniem wiersz powinien się skoncentrować na ostatniej zwrotce bardziej, bo jest ona esencją i owocem przydługiego wstępu poprzedniczek.
wiersz sprowadza się do słów: a ja mam zostać
więc nie rozwlekaj go przyjacielu
^to jeśli lubisz zmiany i szlify
zdrówko
Jimmy

[Koval_ZNowin]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No tak ale raczej tą esencją są tu raczej dwie ostatnie linijki
pozdrawiam:)