==Bajda z podmuchu diabła{cz.IV}

[ZORRO57]

z bajdy myśl przeleciała, jak ta strzała z łuku Diany,
tak beztrosko ptaszek usiadł na gałęzi starej dziupli,
ten wiatr, co w tańcu jakby kogoś gonił dla zabawy?
niby cisza, a natura w ciąż po dawnemu żyje i tętni,
spłynie w zewie ku tobie do ręki dla historii dziobnie,
zakręci z chwili, uleci ze skrzydła i dotknie w poecie,

a noc czarna, żeby diabłu nadepnął na ogon i ślepy,
tak jakby się schowała prze Bogiem za chmurami,
zaglądnie z ćmy w paprocie pod kamienie i w groty,
w starej zapląta pajęczynie spać nie może w mopki,
w rechocie żabim, co w stawie z wodnicy się moczy,
tak też i tam pluśnie z wody zakręci z tej topielicy,

w ten czas niebem zatańczyła burza w gniew Boży,
i uderzały pioruny jeden za drugim z błyskawicami,
zamilkł rechot żabi i mopki,gdzieś przepadły w groty,
w jeden jęk wyjącego w porywie wiatru bił w myśli,
słychać było, jakieś trzaski, piski, jęki szeptu głosy,
wilczy skowyt szedł z trwogi żywioł zagrał z batuty,

dziwne cienie w miraże w zjawy kołowały dla duszy,
stwarzały niewyobrażalne idący obraz złudnej iluzji,
podnosił włosy, tłukły szyby w oknach walił kominy,
ścielił drzewa jak zapałki:jakbyś zdmuchnął świeczki,
wybuchł, gdzieś w ogień z płomienia i ogarnął chaty,
ludzie skuleni w świetle gromnic wszem Boga wołali,

gdy na nich z nieba za grzechy z ręki spadła ta kara,
wszyscy w modlitwie wciąż dla krzyża znaki kreślili,
zły oszalały spoglądał, w ich czarne dno z sumienia,
bojaźń wielka ogarnęła grzeszne dusze bez spowiedzi,
szukali księdza, a on z organistą grał pijany w karty,
tak dawniej żyła ludzka naiwna ciemnota bez oświaty,

jeden z drugim bez słowa, tylko siebie"oczami pytali",
takie to siała zniszczenie, że najstarszy nie pamięta,
baczy chłop na babę, a baba na chłopa dzieci szukali,
zacz się po kątach pod ziemię nie zapadli z tego licha,
od tamtej pory minęły wieki, lecz czas zostawił ślady,
z wiciami pokoleń z famy języka do dzisiaj z legendy.