Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

== Skąd ta mi.ości?-{Zoned}

ZORRO57
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

ZORRO57

ZORRO57

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Co ja mam powiedzieć? Kiedy miłość sama przemawia.
Kiedy oczy mówią tyle, wówczas język odwagi nie ma.
Tracisz nagle swój zdrowy rozsądek, jakże jesteś ślepa.
To jest sztuka! Tak zauroczy i owocem powoli dojrzewa.

Jest zimna i gorąca jak Słońce, co lody twarde roztapia.
Miłości nie można kupić za pieniądze, próżna rozpusta.
Gdyż prawdziwie kochać, inna jest w prawdzie sprawa.
Tutaj uczucia dwojga ludzi, stają walce w te dwa serca.

Trudno jest ją powstrzymać, gotowa jest do szaleństwa.
Potężna to energia, co daje jej niebywałą siłę do życia?
A kto? Kieruje jej zmysłami i prowadzi, czy Boska ręka?

Zgaduj-zgadula? Ziemska natura i kosmos idący z fluida.
Wszystko razem wzięte w jeden worek wiąże człowieka.
Hormony grają w młode Boskie piękne ciało dla szczęścia.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      przyjdź

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @viola arvensis   Czytam ten wiersz jak dziennik modlitwy kogoś, kto nauczył się szukać Boga nie w nadzwyczajności, ale w zwyczajności chwili. I właśnie dlatego trafia głębiej niż niejeden teologiczny traktat. Przepiękny tekst!
    • Berenika97
      To nie był wypadek

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Simon Tracy   Czytam jak reportaż z wypadku, a pod koniec okazuje się, że dostaję coś zupełnie innego. I ten ostatni wers narratora - zimny, spokojny, straszny. Świetny tekst! 
    • Stukacz
      Zdrada

      Przez Stukacz · Opublikowano

      Kolejny utwór z cyklu "Echo":     Na dno duszy, wędrówka w grób W dole bez skargi zadrzemał Mimo starań, tysięcy prób W echa śnie oniemiał   Szpalerem trupów osaczony W życiu w śmierć przeminął W dwa światy duch skręcony Sen ze snem i jawą zawinął   Nie miłość, nie złość zniweczyła Nie ona winna, nie on Nie on, nie ona wszystko zniszczyła Lecz w śnie niepokoju ton   Nie gniew, a skradziona róża Umarłą duszę zachmurza   Z wdziękiem – gorzka zdrada   Sam ze sobą w grobie gada
    • slavu
      Ukraina'22

      Przez slavu · Opublikowano

      Błękit pociemniał. Anioły pękate siały planety huczące w krąg w deszcze i grady zdrobnione. Zabierzcie mnie, zabierzcie stąd.   A ludzie tworzyli z ziemi, morza i chmur jakby do nieba schody, jak spęczniałe troską ciała gór na płask rozmiażdżone w groby.   I mówili: to nic, że w śmierć ubrany dziś ten świt, powietrze. Nam jeszcze słońce dusi sny i wiatr się jeszcze o nas trze.   Anioły - w żałobne płomyki świec ucichły, jak ciepło drżących rąk i jak para łez ciepłych milkły. Zabierzcie mnie, zabierzcie stąd.  
    • Berenika97
      Rozpad

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Jacek273   Świetnie oddajesz dysocjację -  to poczucie bycia kukłą we własnym życiu. Pytania w cudzysłowach działają jak chór w greckiej tragedii -  obserwują, ale nie pomagają.  Szczególnie poruszający wers -"sztuczny człowiek, z zewnątrz - sztuczny dramat".   Pierwszy etap - wyrzucić telewizję! 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...