Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

czasem niebo gaśnie
zatrwożone myśli kulą się do kurzu
w ciemnym kącie

kiwają się sędziwe drzewa
od lat towarzyszą uparcie
wbrew zakusom wichrów
wierzą

że jutro znów przyjdzie
ciepłe i rozpromienione
jak oczy dziecka na widok mamy

potrzebuje bliskości
w kilku słowach
i milczenia wtulonego w dłonie
bliźniego

dobrze że jesteś
moim drzewem

Opublikowano

czasem na niebie gaśnie jasność
ciemnieją zatrwożone myśli
kulą się do kurzu w kącie
bezradne
ktoś zapomniał
tylko za oknem
wciąż wierne



co tutaj...gaśnie jasność - eee nie. potem ma być kontrast - mysli ciemmnieją. przerzucilbym ciężar ciemności mysli na ich otoczenie

czasem niebo gasnie
zatrwożone myśli
kulą się do kurzu w ciemnym kącie

lub

czasem niebo gasnie
zatrwożone myśli
kulą się w ciemnym kącie
do kurzu

sędziwe drzewa kiwają się
od lat towarzyszą uparcie
wbrew zakusom wichrów

że jutro znów przyjdzie
ciepłe i rozpromienione
jak oczy dziecka na widok mamy

potrzebuje bliskości
w kilku słowach
i milczenia wtulonego w dłonie
bliźniego

dobrze że jesteś
moim drzewem


może cos wyciągniesz? pzdr

Opublikowano

Magnetowit R.
Dziękuję za pochylenie i konstruktywny komentarz.
Wiersz powstał przed chwilą i wszelkie uwagi są pożadane.
Twoja propozycja nie zmienia zamyslu i nawet mi się podoba.
Rozważę na pewno.
:)
Serdecznie pozdrawiam
-teresa

Opublikowano

Z każdego wiersza można wybrać
coś najbardziej trafiającego
ale tu, cały wiersz trafia
Jest klimat i słowa tam gdzie
powinny być.
A te słowa mówią o fajnej, refleksyjnej myśli
o pragnieniu bliskim każdemu człowiekowi:

"...potrzebuje bliskości
w kilku słowach
i milczenia wtulonego w dłonie
bliźniego..."

Zawsze tu jest klimatologicznie:))
Miłego wieczoru Tereska

Opublikowano

Zbyszku, niezmiernie miło mieć tak wiernego czytelnika.
Szczególnie cieszy, że odpowiada Ci klimat wiersza.
A to, co wybrałeś, to jest najpotrzebniejsze każdemu, choćby nie wiem jak się zapierał, bez tej bliskości (zrozumienia, przyjaźni) trudno żyć.
Bardzo dziękuję.
:)))
Serdecznie pozdrawiam
-teresa

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Sylwester_Lasota Jest taki cytat znany z Seneki: "Przestań mieć nadzieję, a przestaniesz się lękać." Seneka komentował tu wcześniejszą myśl Hekatona z Rodos. To stoicyzm. Emily wyraźnie łączy nadzieję i lęk mówiąc - "Hope was timid friend" i "cruel in her fear". To nie jest tak po prostu smutny wiersz o utracie nadziei. Wydaje mi się, że to jest ostrzeżenie - twoje życie jest trudne ale, będzie tylko gorzej, jeśli zaczniesz polegać na nadziei, czymś, na co nie masz wpływu i co jest poza twoim zasięgiem. Pozdrawiam. 
    • @Berenika97 Bardzo zasadne pytanie, Bereniko. Ponieważ jest to notatka do całej teorii, to - z natury rzeczy - mamy tu pewien wycinek. Bo nie sposób zgeneralizować to do tej czy innej postawy ani podciągnąć pod jedną motywację.  I jak zostało to zauważone przez @Magdalena - parafrazując - ilu ludzi i związków, tyle tych notatek.  Przedstawiłem trzy warianty, które mnie intrygują, bo jest szansa, że stać może za nimi historia nie wiem... z Anny Kareniny, a ze "Stu lat samotności" - to już wiemy. Możnaby tych notatek narobić po beret.   Nie wydaje mi się, że z czymś polemizuję. A już w ogóle, że z mitem? No dobrze - załóżmy roboczo, że polemizowałbym.  Z którym mitem?    Uffff... Mam średni komfort tłumaczenia się z wiersza, ale zadałaś uczciwe pytanie. Dzięki.
    • @Berenika97 trzeźwość z tych trzech jest najtrudniejsza do utrzymania w każdym z aspektów życia. Dziękuje i pozdrawiam.
    • Kotek wyszedł i się ulotnił. Czy tędy nie szedł — ten mój zalotnik?   — W tę stronę to tylko droga, proszę pani. Kotek wybrał zapewne łąki i trawy.   Siedzi pewnie gdzieś, nicpoń, na drzewie.   Z góry obserwuje świat ponury.   Zapewne teraz też patrzy, tylko nie miauczy.   Kotek-zalotnik uciekł. Co z niego za kotek?   Przecież go kochałam, proszę pana.   Przecież go kochałam.   Przecież go…      
    • @LessLove to budujący i jednocześnie dający pocieszenie komentarz. Dziękuję za te ciepłe słowa. Pozdrawiam  @Berenika97 prawda jest najlepszym rozwiązaniem.  Dziękuję za te serdeczności i docenienie wiersza

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Uściski.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...