W Porywie Serca

[ZORRO57]

Jak dziwnie nastaje ta chwila,
gdy serce się zrywa gwałtownie.
Jak dziki rumak chcący z wiatrem się ścigać,
lecz beznadziejne są jego nadzieje!
Cóż, że mnie razi słońca spojrzenie
i czuję ciepło, na ciele błogą.
Kiedy nie mogę! - objąć, przytulić!
zabrać ze sobą w zimne wieczory.

Ja nie wiem? Doprawdy, co mnie opętało?
Co mnie tak chwyta kurczowo za serce?
Bo jest w Tobie coś, co mi spać nie daje,
choć sen moje powieki - łóżko mi już ścieli.
Niezakłócona cisza skłoniła mnie do rozmyślań
poniosła, na skrzydłach uniosła w obłoki.
Błądziłem w marzeniach w labiryntach krętych -
myśli moje biegły uparcie ku Tobie.

Tam gdzieś? W głębi serca drzemało uczucie
budzące się do życia z rozespanych złudzeń.
Bym poznał prawdę, co z serca i z duszy?
Zbudziłem się zbyt późno, jak otworzyłem oczy?
I nagle jak piorun błysnęła myśl skryta
tajona w głębinach mojego serca raną.
Wybuchła jak wulkan - niesiona lawina
porwała w odmęty, potargała serce.
Opętała z pajęczyny - wyryła w pamięci -
wyrzuciła, na bezludną wyspę dla miłości.