mój kalendarz

[janusz_pyzinski]

jestem jak stary kalendarz
z którego zrywasz codzienność
pożółkłe kartki milczenia
makulaturę dat
z wyobraźnią papieru toaletowego
tu zegar jest tylko urzędnikiem czasu
drżącą wskazówką perspektywy złomu
w niezmienności gorącej herbaty z cytryną
i nieprzełkniętej kromki z dojrzałością
wyreżyserowany uśmiech na dzień dobry
czeka na mój powrót z tamtej strony grobli
na której nareszcie będę tylko sobą
pająkiem w bursztynie na twojej piersi
półoddechem oddechu wyjściem i powrotem
ciszy przesiąkniętej migdałowym sokiem
i psem przemokniętym pod twoimi drzwiami
przykładem wiecznego dążenia do odnowy życia
jestem jak stary kalendarz
z którego zrywasz ostatnią nadzieję
pożółkłe kartki milczenia
do widzenia na piaskach różowych wspomnień
dawno już wymyślonych słów
i nasłuchiwania kroków na schodach
jabłka z zakazanego drzewa na poddaszu
uwikłanego w labirynt krajobrazu jeżyn
w który najlepiej się wchodzi
z majowym deszczem
a najtrudniej wychodzi jesienią