pod huśtawką

[janusz_pyzinski]

a ty znowu wędrujesz z gwiazdami
przez noc-tabory gwiazd
ich ciepłe ogniska mrugają do siebie
uśpionym zapachem jaśminu
i sennym ziewaniem maciejki
uśmiechem oparta o Wielki Wóz
nie zwracasz uwagi-tam nie ma
naszych ogrodów pełnych róż
i nie ma już huśtawki
na której kiedyś zaledwie
dwie linijki wiersza
zgodnym rytmem wybujaliśmy
w przestrzeni zgodnych pejzaży
-pewnie stamtąd można więcej zobaczyć
pustych pocałunków
wśród pustych korytarzy
i więcej gorących oddechów usłyszeć
w cichej miłości kwiatów i pszczół
lecz nie ma już
wypadki się przecież zdarzają
-nawet Bóg pomylił glinę ze skałą
i dał mi serce z kamienia
idę wśród pustych kościołów pól
szukam zgubionego wczoraj
pod huśtawką kąkole i osty
i ciągły niepokój
o niedokończony wiersz
w republice poetów
w świecie gdzie
w ogniu liści jesienią
umierają drzewa
i słowa zmieniają znaczenie
wybacz
że zamiast białego obrusu
śnieg połozyłem na stół
i wino w lód zamieniłem
tak szybko
zmieniają sie barwy kameleona
-teraz namalował nadzieję
na powrót do ciebie
z taborem gwiazd
liśćmi na wiosnę
pod huśtawkę
maciejki i jasminu