Zgłoś

@andrew dziękuję za miłą gościnę i słowa komentarza...miłego dzionka*)

piękny obraz człowieka, który nie zawsze rozumie własną drogę, ale zostawia po sobie ślady-  nie rzeczy, lecz uczuć, myśli i chwil zapisanych w sercu...pozdrawiam serdecznie*)

pod kinem zmierzch zapinał niebo na pierwszy guzik ona niosła w oczach nieśmiałość on w uśmiechu ukrywał zmieszanie światło latarni nie umiało zdecydować kogo dotknąć najpierw więc objęło ich oboje i już nic nie było tak samo obce tylko serca nie umiały iść spokojnie  

Piękny, refleksyjny wiersz, który przypomina, że świat nie jest tylko naszym miejscem do życia, ale także darem, za który jesteśmy odpowiedzialni...pozdrawiam pogodnie*)

@Poet Ka     Poe:)   Ty jesteś wspaniałą poetką i świetną komentatorką   widzisz dużo więcej......to wiesz   bo co tutaj się stało?   zniknęło lustro    zniknęła Alicja   zniknęło krzesło   o ścianie zapomnijmy dla własnego dobra   ale zniknęła też przestrzeń   oboje znaleźliśmy się w jakiejś Machiavellicznej nadprzestrzeni   ja bez butów chociaż na szczęście nie ma tu żadnej podłogi    nie zimno Ci?   spróbujemy wrócić?   może Poe tym tramwajem z Twojego wiersza   "tramwajem zwanym pożądanie" Tennessee Williamsa?     już dobrze   to nasz przystanek   droga mleczna   słońce   planeta ziemia!   wróciliśmy!         dziękuję Poe za Twoje komentarze i uwagi   z wielką przyjemnością Cię czytam:)   serdeczności dla Ciebie:)