Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Pisze to do tych którzy czytali me księgi.
Klękam przed wielkością waszej potęgi
Nie szukam zwady.
Szukam u was porady.
Jak pisać książkę?
Jak zrobić księgę nie wstążkę?
Marny ze mnie pisarz.
Wielu styli próbowałem w wiele styli sie wgłębiałem.
Ale nic , wychodził tylko kicz.
Więc widze że książki nie napisze.
Żegnajcie więc marzenia przepowiedni spełnieni.
Jednak wiersza sedno to pytanie jedno:
Czy uważacie ze umiem wiersze pisać?

Opublikowano

do łasic kumaty
wstawiłem tu na dramat dla początkujących książkę
tam tez rzucali sie ortografia
i tam im napisałem ze jestem dys
i ze mimo prac nad tym i chęci wychodzi to co widzisz
a co do przysłów których używasz w komentarzach

Opublikowano

do łasic kumaty
wstawiłem tu na dramat dla początkujących książkę
tam tez rzucali sie ortografia
i tam im napisałem ze jestem dys
i ze mimo prac nad tym i chęci wychodzi to co widzisz
a co do przysłów których używasz w komentarzach
to
nie ocenia sie książki po okładce pozdrawiam:)

Opublikowano

na początek proszę nie przekręcać mojego nicka;)

Pisze to do tych którzy czytali me księgi.
Klękam przed wielkością waszej potęgi
Nie szukam zwady.
Szukam u was porady.
Jak pisać książkę?
Jak zrobić księgę nie wstążkę?
Marny ze mnie pisarz.
Wielu styli próbowałem w wiele styli sie wgłębiałem.
Ale nic , wychodził tylko kicz.
Więc widze że książki nie napisze.
Żegnajcie więc marzenia przepowiedni spełnieni.
Jednak wiersza sedno to pytanie jedno:
Czy uważacie ze umiem wiersze pisać?


Pl pyta jak pisać książkę, a na koniec czy umie pisać wiersze. nie widzisz rozbieżności? wyginasz "to coś" naginasz sens i logikę by zrymować, siebie z tą wstążką przeszedłeś. na koniec jednak pier*olisz rym, by zapytać o coś, czego reszta "tego czegoś" nie dotyczy.

"Pisze to do tych którzy czytali me księgi.
(...)
Jak pisać książkę?
(...)
Więc widzę że książki nie napisze.

to jak? pl napisał jakieś czy tej jednej nie napisze. i te "księgi potęgi", żeby sie rymowało rzucasz pla na kolana.

ten wiersz jest katastofą.
oczywiście to moja subiektywna i szczera opinia, ale jak chcesz, lepiej jak ci kaja-maja przysłodzi, ona wszystkim słodzi.

próbuj pracuj, niekoniecznie rymuj;)
pozdrawiam

Opublikowano

Tu zwracam uwagę na ważność czytelników wiec nie wrzucam potęgi by sie rymowało!
dalej pisałem ten wiersz bo chciałem odpowiedzi na dwa pytania:
czy jestem poeta? i czy jestem pisarzem? wiec nie traci to sensu!
wstążkę to zobrazowanie kiczu!nie chce pisać kiczu tylko książkę
ale jeśli czytelnik uzna ze umiem pisac tylko kicz to po co marnować papier?i miejsce na forum?
rymuje bo dobrze sie w tym czuje:)
mam ,,wenę"gdy słucham magika i pokahontaz :)ocen tez resztę wierszy :)pozdrawiam cię Magnetowit R

Opublikowano

Drogi Pustelniku wśród dżungli pełnej pułapek, wzrusza mnie Twoja namiętność przejawu literackiego. Nie poddawaj się! Przypominasz mi Martina Edena. Choć dobrze czujesz się w rymach, nie zawsze jednak dają one gwarancję jakości. Łatwo się na nich pośliznąć.
Naturalność jest, moim zdaniem, najskuteczniejszą drogą do czytelnika.
Mniej to niejednokrotnie więcej.
Bardzo Cię polubiłam-Lea Len

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



spoko spoko nie unoś sie:) zaznaczyłem ze to moja subiektywna ocena. co to za twórca ktorego utwory podobają sie wszystkim. widzisz...ja przeczytałem wiersz. nie czytałem komentarzy, twojej wykładni o czym dlaczego itp., nie znam cię, nie wiem jak się czułeś jak to pisałes, itd. wziąłem gotowy "produkt".
a czy ja jestem poetą? pisze. i publikuje. tutaj czytam co napiszą.

bo uczą komentarze krytyczne, nie pochwały. i nie ma co na nie emocjonalnie reagować, pasuje przemyśleć.
co do "weny" przy muzie. tez pisałem teksty i chyba byly niezłe, bo taka była reakcja odbiorców. tyle, że ja nie słysze bitu który napędza twój utwor.
HH ogolnie zlewam, ale perełki wyłapuje - niezaprzeczalnie pkf.
absolutnie nie mam zamiaru odwodzić cię od pisania. pisz i dawaj w eter - sam widzisz ze panny to lubią;)

pis

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Zbigniew Polit jak to w rodzinie:)
    • Panienka sama wybrała mnie na swą towarzyszkę.    – Będziesz mi przynosić świeże owoce i się ze mną bawić – powiedziała. – A teraz szukaj mnie, szukaj! – I trzasnąwszy dzwiami, wybiegła z biblioteki.    Nie sposób było ją odnaleźć; raz, na wpół zamroczona snem, zdradziła, iż ilekroć zbliżam się do jej kryjówki, czmycha w zgoła inne miejsce.    Odtąd nie próbowałam jej szukać. Gdy spowita ciemnością czekała, aż usłyszy moje kroki, ja zajmowałam się porządkowaniem jej pokoju: królewstwa pantofelków, koników na biegunach i tapet z tłoczonym kwieciem.    Codziennie wynosiłam stamtąd naręcza spleśniałych owoców.    Pewnej nocy, ucałowawszy panienkę do snu, usiadłam przy stoliku, gdzie na srebrnej paterze ułożyłam świeże owoce. Doczekałam świtu; wówczas — z ręką pod głową — zasnęłam.    Obudziło mnie brzęczenie muchy.    Na wiosnę panienka przestała się przede mną chować. Teraz całe dnie spędzała leżąc na podłodze w którymś z pustych pokoi na drugim piętrze. Gdy okna zachodziły ciemnością, zrywała się i – po drodze pukając do każdych drzwi – biegła przez korytarze, ażeby dopaść do mnie. Wyjmowała mi z rąk, cokolwiek w nich trzymałam i prowadziła drogami, których nigdy nie udało mi się spamiętać.    Docieraliśmy do podziemnej przestrzeni bez drzwi i okien, doskonale jednak widnej. Nabawiałam się mdłości, próbując dojrzeć sklepienie.    Panienka zostawiała mnie na dole; sama stawała na uczepionym skały krugżanku.    Wchodzenie po schodach nie było z początku niczym szczególnym; ot, porządne, kręte schody. Czasem dostrzegałam w tej komnacie ludzi takich jak ja. Machałam im z uśmiechem. Jeśli nasze spojrzenia się spotkały, z twarzy odpływała mi krew, a twarz tego człowieka tak potwornie się wykrzywiała…    Po przekroczeniu drugiego półpiętra, język zaczynał puchnąć.    Panienka wychylała się z krugżanka.    – Isola! – wołała, chwytając jakiś ster powietrzny. – I-so-la!… – odpowiadało echo.                      
    • @Poet Ka Ale jak znam życie, to ich z powrotem zakopali. Wie Pani, cała impreza, rodzina z całego kraju, a tu kicha? Drugi raz powtarzać, to za drogo ... 
    • @Marek.zak1   Ach jak słodko nierozsądnym być …miłość wszystko wybaczy

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        pozdrawiam ! 
    • @Jacek_Suchowicz @Zbigniew Polit - historie z happy endem, bo "odżyli".
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...