Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Przegrana partia życia

KaRla Kozłowicz
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

KaRla Kozłowicz

KaRla Kozłowicz

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

gram
namówiona przez ludzi
dosłowniej zmuszona
niepotrzebnie myślę nad tym, co było
każde wypomnienie osłabia duszę

szach
słyszę w oddali głos wroga
cieszy się z nadchodzącej wygranej
coraz bardziej zmęczona
próbuję zrobić krok
jakiś konkretny ruch

mat
krzyk radości tak mi obcy
teraz tak bliski
nie mój, lecz wrogi
oddalam się
żegnam
może nie na zawsze

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • hollow man
      Jeszcze będę

      Przez hollow man · Opublikowano

      @Magdalena Dwa najpiękniejsze filmy o kowbojach:    
    • lovej
      Wariacje , miłość i życie

      Przez lovej · Opublikowano

      @Berenika97 Dzień dobry                                                 Taki miał być ten wiersz chaotyczny , taki był zamiar . Nie wiem czy mi się udał .                                                        Niech ocenia czytelnicy tego wiersza .                                                              Miłego dnia .Pozdrawiam 
    • Poet Ka
      Moda na "wody"

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Moda na "wody"     Ala z Uralu w wisiorze z koralu,   W końcu urlopu, chodzi w litoralu.   Z językiem na boku,   Bywa tam co roku,   Bo moczy swe stopy w  wyschłym Aralu.
    • Rinimod Ikcyżuk
      Nie ma mnie

      Przez Rinimod Ikcyżuk · Opublikowano

      @niolek Po przeczytaniu wiersz ten został ze mną na dłużej, mimo jego przykrej natury.   Pierwsza myśl, gdy je zauważam. Trzy to liczba nieparzysta, nie - ja, parzysta - one.   Pierwsze wersy od razu sygnalizują o tym specyficznym uczuciu dysonansu - kiedy interakcja społeczna w naszej głowie ulega analitycznej dekonstrukcji. Sama forma wiersza przekazuje tę nerwową energię gonitwy myśli, kiedy fizycznie jesteśmy częścią rozmowy, lecz chaos w naszej głowie nie pozwala nam się skupić. Wyskakujące gdzieniegdzie pytania oraz przypuszczenia podkreślają bitwę z własną percepcją. W tym samym momencie możemy się zastanawiać, czy dwie pozostałe osoby nas wykluczają intencjonalnie, czy może nawet nie są tego świadome? Dla nich to kolejna pogawędka, a dla nas to cały poemat w naszym wnętrzu.   Jeśli miałbym się czegoś przyczepić to detali gramatycznych - kiedy pojawiają się czasowniki w pierwszej osobie zapiszemy je z końcówką "ę" zamiast "e" np. "Chcę pokazać, że tu jestem, próbuję." Również zamieniłbym "tą", na "tę" w wersie "a widzę tą dwójkę ", ponieważ w piśmie, w bierniku poprawna forma to "tę". "Tą" w bierniku występuje bardziej w mowie potocznej.   Ogólnie ciekawy wiersz, w jakiś sposób do mnie dotarł i został ze mną na dłużej. Pozdrawiam :)    
    • hollow man
      białe noce

      Przez hollow man · Opublikowano

      świat był miejscem opartym na pewnych stałych   życie przypominało  ścierny papier czas utkany  pospolitym brakiem   aż letni blask pozbawił ich nocy   rwany sen jak tęskni za człowiekiem  drugi człowiek

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...