Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

38 - 90 - 10 - 22
Słucham?
brak mi odwagi
usłyszysz drżenie mego głosu
i zaczniesz się śmiać
albo odłożysz słuchawkę
gdy zbraknie mi słów
Słucham?
wystarczy szept
oddech
chwila obecności tam
dla mnie to blisko
dotykam twego głosu
cząstka ciebie jest ze mną
tu i teraz
Słucham, kto mówi?
To tylko ja.
Mam chrypkę.
Zadzwonię później.
Nie ma sprawy.
jest

38 – 9
tyle chcę Ci powiedzieć

Opublikowano

Dlatego właśnie "nieśmiałość". Odwaga też była i .... się skończyła. Na niczym.
Słowo pisane jest o wiele łatwiejsze - przynajmniej dla mnie.
Pozdrowionka :)

Opublikowano

Moim zdaniem miłość czyni z dojrzałego człowieka dziecko. Bo tylko dziecko ufa, cieszy sie z byle drobiazgu, wierzy ..... Do czasu aż znów stanie się dorosłm. A potem znowu się zakocha i tak w kółko. Mimo wszystko to jest fajne - chociaż niezbyt trwałe. Nieprawdaż?

Opublikowano

Moja ufność trwała 4 lata. Gdy byłem potrzebny - sama słodycz. Dopiero ktoś z zewnątrz mi to uświadomił. I przejrzałem. I juz nie daję się wykorzystywać. I nie piszę.
A tak wogóle Stokrotko Kostek to nie Kostek. Ale wszystko inne jest prawdą :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Moda na "wody"     Ala z Uralu w wisiorze z koralu,   W końcu urlopu, chodzi w litoralu.   Z językiem na boku,   Bywa tam co roku,   Bo moczy swe stopy w  wyschłym Aralu.
    • @niolek Po przeczytaniu wiersz ten został ze mną na dłużej, mimo jego przykrej natury.   Pierwsza myśl, gdy je zauważam. Trzy to liczba nieparzysta, nie - ja, parzysta - one.   Pierwsze wersy od razu sygnalizują o tym specyficznym uczuciu dysonansu - kiedy interakcja społeczna w naszej głowie ulega analitycznej dekonstrukcji. Sama forma wiersza przekazuje tę nerwową energię gonitwy myśli, kiedy fizycznie jesteśmy częścią rozmowy, lecz chaos w naszej głowie nie pozwala nam się skupić. Wyskakujące gdzieniegdzie pytania oraz przypuszczenia podkreślają bitwę z własną percepcją. W tym samym momencie możemy się zastanawiać, czy dwie pozostałe osoby nas wykluczają intencjonalnie, czy może nawet nie są tego świadome? Dla nich to kolejna pogawędka, a dla nas to cały poemat w naszym wnętrzu.   Jeśli miałbym się czegoś przyczepić to detali gramatycznych - kiedy pojawiają się czasowniki w pierwszej osobie zapiszemy je z końcówką "ę" zamiast "e" np. "Chcę pokazać, że tu jestem, próbuję." Również zamieniłbym "tą", na "tę" w wersie "a widzę tą dwójkę ", ponieważ w piśmie, w bierniku poprawna forma to "tę". "Tą" w bierniku występuje bardziej w mowie potocznej.   Ogólnie ciekawy wiersz, w jakiś sposób do mnie dotarł i został ze mną na dłużej. Pozdrawiam :)    
    • świat był miejscem opartym na pewnych stałych   życie przypominało  ścierny papier czas utkany  pospolitym brakiem   aż letni blask pozbawił ich nocy   rwany sen jak tęskni za człowiekiem  drugi człowiek
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Robert Witold Gorzkowski Polski bohater! Mój dziadek ze strony mojej matuli był ułanem Pilsudkiego. Cześć i chwała bohaterom.
    • @Poet Ka - @Berenika97 - uśmiechem wam dziękuję - 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...