Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Nocą gdy nade mną świeci milion gwiazd,
lśniące jak rozpryśnięte mozajką kamienie,
wtedy w ognistej wyobrazni chodzę po nich,
by uwolnić zmysły swoje.

Obłoki lotne unoszą mnie do księżyca,
bym mogła z nim pływać w przestworzach
i jest mi tak cudnie,jest mi tak fajnie,
świetnie,lazur mych oczu odbija się w niebie.

Księżyc prowadzi mnie drogą mleczną
szlakiem nieznanym,świat mi wiruje,
gwiazdy świecą,każda w moją stronę,
jest mi tak cudnie,jest tak pięknie,

Szkoda,że ranek budzi się tak wcześnie.

Opublikowano

Nocą


Nocą gdy nade mną świeci miliony gwiazd,
lśniących jak rozpryśnięte z mozaiki kamienie
tak w ognistej wyobraźni chodzą aniołowie
uwalniam zmysły swoje zaglądam w ten czas.

Obłoki lotne unoszą mnie do księżyca w snach,
bym mogła z nimi pływać z ducha w przestworzach
jest mi tak cudownie w tych Boskich kosmosach
świetlny lazur z mych oczu odbijał się w niebie.

Księżyc prowadzi mnie drogą mleczną do Ciebie
szlakiem nieznanym, aż świat wokoło w tan wiruje
gwiazdy świecą, każda w moją migotała stronę,

jest mi tak cudownie, było tak bajecznie pięknie,
chciałabym tam jeszcze zostać - zawsze wiecznie
szkoda, że ranek budzi się tak w realności wcześnie.




Pozdrawia:J.S

Opublikowano

Liliano też ładnie;

Jestem ciemnym ałoniem,
pojawiam się między
nocą a dniem,
gdzie między jawą a snem
jestem demonem,
jestem zła-jak czarownica;)
która krwi nie wypije
tylko swoją da;)
do wypicia,nawet
nie będziesz wiedział kiedy?
i nie uwolnisz się już,
bo będziesz tęskni
i ciągle mnie potrzebował,
a ja będę się cieszyła
swoją rozkoszą.:)


Oj,o tych aniołach niechcąco napisałam sobie wiersz,choć już coś w podobie pisałam wcześniej
Pozdrawiam milutko,ale nie jak demon:)ani nie jak czarownica:)
Milutko

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Bardzo delikatnie wplotłaś poezję za pomocą zaledwie  kilku słów. Tak. To na pewno ta mgła znad fordów :) Pzdr

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

         
    • @Migrena To jest znakomity, gęsty od metafor tekst, który bierze na warsztat jedno z najbardziej wstydliwych doświadczeń i zamienia je w epicką, surrealistyczną podróż w głąb "piekła". Niezwykle operujesz kontrastem. Z jednej strony czytam o naturalistycznych konkretach a z drugiej język kultury i religii. I ta świetna groteska - polip porównywany do dzieł Caravaggia i skarbu Tutanchamona. Można w ten sposób dystansować się od fizycznego bólu i wstydu. Rozbawił mnie lekarz - artysta , który jest przerażający dla pacjenta. Ale atmosfera jest jak z horroru zmieszanego z absurdem. No po prostu świetny. Uśmiałam się. Już wiem, komu go przeczytam. :))))   Ps. A wiesz, co powiedział polip? No cóż, czekałem, aż ktoś to wreszcie powie. „Caravaggio by się popłakał”. Wiedziałem, że ta cała skromność i ukrywanie się w kącie śluzówki kiedyś się opłaci. Kto by pomyślał, że te czerwone ściany i fatalne oświetlenie staną się moją prywatną Galerią Uffizi?    
    • Odpowiedz mi o szczerości, po tamtej stronie lustra. Powiedz mi o tym wszystkim, czego pragnę — nie słyszeć.   Rozsuń zasłonę odbić, gdzie milczenie pulsuje jak serce, a każdy cień mojej myśli zdradza więcej, niż ośmielam się przyznać.   Odsłoń to, co drzemie w połyskach szkła, w załamaniach światła pamiętającego błędy, i w linii ust, którą zbyt często uciszam, gdy pytania wracają jak niechciane echo.   Powiedz mi o prawdach, które śnią się jeszcze przed słowami, o lękach wierniejszych niż obietnice, o pragnieniach drgających — mimo woli.   I odpowiedz bez litości, choć słuchanie boli jak zimowy oddech: co zostaje ze mnie, gdy spadną maski, a jedynym świadkiem jest szkło, którego nie da się oszukać.
    • @Rafael Marius Dziękuję bardzo.  Pozostaję z pozdrowieniem. 
    • Czujemy gdzieś tam, w środku nas, ten biały, oślepiający blask.   To euforia, która ogarnia nas jak ciernie oplatające się wokół gałęzi.   Ten ogień, który rozpala nasze spojrzenie, ta tęsknota.   Oh, euforio, euforio, ogarnij moje ciało sobą, chcę, abyś mnie pochłonęła, abyś rozpełniła moją twarz promieniem.   Czuję ją, gdy patrzę na obłędne widoki natury: na niebo rozgwieżdżone gwiazdami, na fale, na wschodzące słońce, które rozgrzewa naszą twarz. Doczekać się pocałunku od księżyca, który muśnie moją twarz swoją szaro-błękitną aurą.   Na wiatr, który śpiewa nam pieśni, na deszcz, który rozmywa nasze łzy boleści, na śnieg, który pruszy tak mocno, tworząc białe ścieżki prowadzące do raju.   Gdy widzę sarny biegnące po polanie, ich łagodność, lisy szubrujące w pszenicy, ptaki w baletowym locie po niebie, stado wilków, które dba o siebie —   każde małe stworzenie nadaje charakter jej matce, naturze.   To jest moja euforia.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...