Rezygnacja

[Robert Dworowski]

Idę przez życie jak ślepiec po ulicy,
Nie wina moja żem nisko się urodził,
Że brak pracy to mały szczegół,
Chęci jednak są szczere.

Jestem , jak ten ptak malowany,
Niechciany wszędzie odpychany,
Gdzie początek pytam? Tego świata,
Czemu tak nisko człowiek stoi.

Idę choć buty do ziemi się nie kleją,
Ale trzeba , wszak życie to nie banał,
Każdy ma swój cel i miejsce,
Mego nie znam , chyba nie znajdę.


Śmierć swym całunem smutku,
Me ciało bezbronne okryła,
Lecz ona cierpliwa, nie zabija,
Poczeka aż skruszeję, i mnie zje.


Nie jestem jadłem z żadnego stołu,
Jak śmierć oszukać ? Kto wie...
Duszę swą oddać kanibalom?
Czy jak lew walczyć o byt?


Napisałem to wątpiąc w życie
08-09-1997