rozbitek

[teresa943]

Kapitan ludzkiego cienia. Niełatwe życie.
Raz bywało lepiej, raz gorzej, płynął. Nagle
Burzy się morze. Biją fale. Wiatr dmie w żagle,
Statek dryfuje. Pokład zalewa obficie.

Łupina pośród żywiołu złowrogo trzeszczy.
Śmierć w oczy zagląda. W dole groźne odmęty.
W kipiel spogląda rozbitek trwogą przejęty,
Ratunku szuka. Przeraża go huk złowieszczy.

Życiowe wichry targają sercem człowieka,
Rozpacz jak otchłań czarna czasami je chwyta.
Ratunku! Pomocy! – krzyczy strachem pobladła.

Modły do nieba błagalne zanosi. Czeka
Na zmiłowanie. Dlaczego tak groźne, pyta.
Wnet burza ucichła. Nadzieja nie zawiodła.

[teresa943]

wersja nieco zmieniona

[kaja-maja28]

Po morzu żeglarz płynie,
wśród wichru i nawałnicy
z oczu sącza mu się łzy,
nie wie jaki kurs obrać
płynąc do swojej dziewczyny.

Noc go doszła straszna,
wiatr bałwany wzdyma,
ze wsząd bije trwoga,
ze łzami w oczach
wzywa ukochaną...

Na srogich gniewnych falach
echo poniesie słowa w dal,
ale czy usłyszy wybranka,
czy będzie czekać tam...

O gwiazdo z chmur świecąca,
rozświetl mi zorzę jasna
i wskaż mi drogę
do ukochanej,
bo przy niej jest mój port.

Muszę dopłynąć do lubej,
która stoi na brzegu,
mgłą miłości otulona
i czeka na moją łódz.

Boże bądz mi miłościwy,
usłysz wołanie moje,
oddal wichry , nawałnice
i uspokój morze.

Spraw abym dopłyną do niej,
abyśmy jednym sercem bili
i wzajemnie sobie życie słodzili
w miłości nierozdzielnej.

To mój ostatni rejs...

Ostatnio edytowany przez kaja-maja28 (2007-12-19 21:59:10)


Jak do mojego wiersz to mój mi się lepiej podoba,
choć u Ciebie ostatni werset by mi się przydał.
Pozdrawiam milutko

[teresa943]

dzięki za obecność, czytanie i twój wierszyk
bardzo ładny, podoba mi się
mój porusza trochę inny problem - "życiowy rozbitek"...
nie zatracił na szczęście nadziei
i tobie tego życzę

pozdrawiam cieplutko:)))

[kaja-maja28]

to to samo,ale miło mi:)
Pozdrawiam milutko

[teresa943]

racja
wzajemnie
pozdrawiam cieplutko:)