rozbitek

[teresa943]

Zagubiony kapitan ludzkiego cienia na morzu życia.
Raz żyło się lepiej, raz gorzej. Żeglował, gdy nagle
Morze wzburzone, fale spienione, wiatr targa żagle
Woła: Pomocy! Na mostku się miota. Szuka oparcia.

Mała łupina pośród żywiołu złowrogo trzeszczy.
Śmierć w oczy zagląda. Pod nim straszliwe odmęty.
W kipiel życiową z mostku się rzuca trwogą przejęty,
Deski ratunku się chwyta. Poraża go huk złowieszczy.

Wiatr czasem targa duszę człowieka,
Rozpacz w ostre pazury ją chwyta.
Ratunku! - woła strachem pobladła.

Dłonie ku niebu błagalnie wznosi, czeka.
Niebo przyzywa. Dlaczego groźne, pyta.
Opowiedź przyszła. Nadzieja z nieba spadła.

[Baba_Izba]

Proponuję wyrzucić "jakiejś",
reszcie przyjrzeć się raz jeszcze,
i sprawić, by czytał się dobrze - płynnie.
Podoba mi się optymistyczne zakończenie.
Z życzliwością pozdrawiam.
Baba

[teresa943]

dzięki, zaraz zabieram się do pracy...

pozdrawiam...

[zak stanisława]

kiedyś do nieba rzuciłam
- dlaczego ja...mam takie zadanie
anioł w trzech słowach
- za trudne pytanie

więc widzisz tereso, każdy z nas ma za swoje... a nadzieja w niebie..

[teresa943]

zdradzę ci w sekrecie,
nadzieja w beznadziei
przywróciła mi życie...

i teraz chcę to słowem wyśpiewać
prosto z serca...

aha,
i moknięcie jeszcze...

[Marlett]

Tereso!
Ładnie, choć jak dla mnie wdarło się trochę patosu.
Prawdziwy żeglarz nie ma czasu wzywać na ratunek,
musi działać, bo od niego samego wiele zależy.
Z żeglarskim pozdrowieniem
Ahoj!

[teresa943]

dzięki za czytanie i uwagi...
on działał, ale to był krzyk w duszy...
pozdrawiam

[Ewa_Kos]

Też miałam beznadziejne momenty w życiu, ale
widać to nie był mój czas:)) Na początek ode mnie rada, może
przydatna; wywal wielokropki, albo staraj się bez nich:)))
Pozdrawiam ciepło:))

[teresa943]

dużo obcuję z ludźmi "połamanymi" życiem,
stąd te refleksje, po prostu wypływają z obserwacji,
a co do wielokropków, to chyba masz rację

pozdrawiam