Senne Łodzie- ostatnia kompozycja, pisana tak bez weny

[Mateusz Kulejewski]

Marzenia nasze zwyczajem nieuchwytne,
Wciąż w drodze, nie cumują jak Nautilus,
By istnieć nie potrzebują przystani,
Wolą otwarte morze ludzkiej wyobraźni,
Mimo iż grasuje na nim banda piratów potrafiących ograbić je z dotychczasowego łupu,
To coś ciągle je pcha do przodu,
Mimo iż tracą nieraz swoją werwę płyną w przód po tafli wybrzuszonego życia.
Nieraz wsiąść do ich okrętu to jedyny sposób by uporać się z problemami,
Lecz kursując tak w ciąż zatracamy rzeczywistość.
Trzeba w porę się ocknąć by nie pozostać ograbionym przez życie,
Pochłoniętym przez bezcelową żeglugę,
Żeby po prostu nasze życie nie stało się lazurową taflą,
Nie zmienną i nie czułą, jedynie wstrząsaną przez sztormy.
Marzenia kochają odpływać, poddawać się biegowi, to czyni je niebezpiecznym.
Przywiążmy je, więc mocno cumą do brzegu, by nam nie uciekł jacht pełen luksusu.
Trzymajmy w nim zawsze mapę żeby wiedzieć jak powrócić na ziemię.
Trzymajmy oczy otwarte by wiedzieć, kiedy zawrócić i ster mocno by móc zawrócić.
Nie trzymajmy pamiątki po ukochanej…bo może się okazać, że nie będziemy chcieli wrócić