Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Imieniem i nazwiskiem A.R

Pan poeta
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Pan poeta

Pan poeta

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Imieniem i nazwiskiem A.R

szlif kamyka w oku, utlenia każdy szczegół
A.R, głaskać, pieścić, koralami obwieszczać
zakorzeniać w morskich salwach ciszy

dzienny wiater, pozwiewał różnobiologiczne szaliki
A.R z twoich, tachnika wynalazła cudo dwudziestego pierwszego wieku
w którym żyją i kobiety i mężczyżni w jednym

świadomość francuska, nie zmienia zasad ani cech
całowania.ona tylko buduje usta pełne pary i węgla
napędzanych sztywnymi wyładowaniami gromów

raz i dwa, piasek do golenia dzisiaj bardzo jak brzytwa
podcina moje włoski skutecznie i co najważniejsz nie zmazuje
kobiecych paznokci DNA z ścierpłych ust

idę i wracam na świat

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Gosława
      ćwiczenie z asymetrii

      Przez Gosława · Opublikowano

      Odwieczny dylemat kto ma gorzej czy ten który wchodzi w życie czy raczej ten któremu bliżej niż dalej do ostatecznej ostateczności    Pozdrawiam Czarku
    • Proszalny
      Jonasz

      Przez Proszalny · Opublikowano

      Wieczorem ślepną oczy domów i mały tranzystor na nocnej szafce staje się świętym centrum wszechświata, nadaje ewangelię reklam, katastrofę i ciszę, kiedy leżę jak Jonasz w brzuchu wieloryba.   Ciemność podchodzi coraz bliżej, pełznie listwą przypodłogową, wchodzi przez szpary pod drzwiami, przykleja do szyb: świetliki w popiele nieba, światła samochodu, lśnienie meteoru z miasta do miasta, niewidzialna dłoń przemyka po ścianach.   Wyłączam radio. Biały szum zostaje chwilę, jak mleczna droga dla duchów reklam.   Postacie, które wymyśliłem za dnia szewc z ognia, kobieta z betonu,  chłopiec z cieniem w kieszeni układają się w moim oddechu, odnajdują spokój, milkną, znika niebo.   Zasypiam i jestem po drugiej stronie gdzie jest taki sam dom jak mój, taki sam ja, ta sama lampka nocna, ta sama samotność w brzuchu wieloryba, który połknął Jonasza, bo Jonasz chciał uciec.   Uciekam każdego dnia. W tramwaju, w sklepie, w wiadomościach o wojnie, w przeglądaniu internetu, w modlitwie, w kawie, w patrzeniu na ludzi bez imion.   Uciekam ale jeszcze nie wiem, przed czym. Jeszcze nie spotkałem mojego przeznaczenia. Może ono też ucieka. Może śpi po drugiej stronie radia.    
    • Mitylene
      Nieśmiertelne wiersze

      Przez Mitylene · Opublikowano

      @Toyer to prawda poezja nie umiera. Ona czasami " chowa się" po kątach, aby wyłonić się w odpowiednim czasie. Kto będzie chciał, drogę do niej zawsze znajdzie:)
    • Jacek_Suchowicz
      List

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      @A.Between urokliwy   wypada lekko dalej pisać  zawrzeć emocji całą moc niech się czytelnik podomyśla i pozazdrości bo jest co :)))
    • Mitylene
      ćwiczenie z asymetrii

      Przez Mitylene · Opublikowano

      @Czarek Płatak czyli innymi słowy " punkt widzenia zależy od punktu siedzenia":)  Swietnie ujęta chwila w kadrze na dwa spojrzenia. I tak naprawdę nie wiadomo komu współczuć, bo i dziecko, i dorosły ma przed sobą życiowe "wyzwania", które musi jakoś ogarnąć niezależnie od ilości pozostałego czasu...Pozdrawiam Czarku!

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...