Pociąg do ciszy

[nie ma]

Siedzę w tym przedziale sama
tyłem do kierunku jazdy
odwrócona,siedzę biernie ślepo,
oczmi widza śledzę, gdzie wiezie mnie los,
ze stukotem kół odmierzam kolejne dni.

Przez matowe okno oglądam świat,
jak przez szklany klosz;
swym niewyraźnym odbiciem w tym oknie istnieję
na tle oddalającego się wciąż horyzontu,
wciaż przysłanianego lasami szarzejących drzew.

I wciąz widzę, widzę coraz mniej,
pod rzęsami jak z ołowiu opadają powieki
i czy spadnie łza czy nie, już nie dbam o to:
jedna łza drugiej podobna,
jak zacinający w poprzek deszcz.

Czasem tam w oddali pojawia się słońce,
ale i ono zachodzi zbyt szybko,
jabky traciło zainteresowanie dopiero zaczętym dniem,
na kilka chwil wyśle lodowaty promień -
nie dla mnie on jak matczyna dłoń.

Coraz więcej jest tych burz,
jedna od drugiej mocniej dech zapiera.
Nie odróżniam już grzmotów od stukotu kół
i choć ciszą jest ten mój bierny cel,
od ciszy oddalam się, wciąż przybliżając.

[Joanna G rabowska]

Zaparło mi dech. Pięknie się mi twój wiersz przeczytało. Będę zapewne wpadać tu częściej, w chwili, gdy zbraknie mi ciszy na zadumę. Gratuluję:)

[kaja-maja28]

Bardzo ładny wiersz,nieraz dobrze się jest wyciszyć i wsiąść do takiego pociągu
Wtedy się więcej widzi,a nieraz nie widzi wcale.
Podoba mi się
Pozdrawiam milutko

[Karmenka]

Piękny wiersz, nawet łza mi się w oku zakręciła... Jakbym miała Twą wizję przed oczyma...Pozdrawiam

[Joanna G rabowska]

Ech..., nie mogę się oprzeć i znów tu jestem i wczytuję się w ten "Pociąg ciszy":)

[nie ma]

dziękuję za miłe komentarze:)