Polecieli

[Pan poeta]

zawsze w domowym zwyczaju było
podziwiać szklanki za blask
który nam odbija na twarzy
i chleby, który rozdzielał co niedzielę
Święty Piotr na obiad
schodzący w nasze skromne progi
dwumetrowej awionetki

niewielu universalnych ludzi potrafiło
nalać w dzban wino
i przemienić go na wodę dla dzieci
gdy bieda piszczała kółkiem roweru

zachwalała nas na śmierć w domu
mama, pochmurnymi policzkami
poruszając na suficie chmury sajonowych, dziewiczych gajów
a w chwilach smutku, ruszające się
skrzydła samolotu
pędziły karuzelą oborotowymi

anglezami Leonarda Di"Caprio,
naszego ulubionego aktora
gdy niedziela zachodziła w słońcu

puszczaliśmy latawce w kształcie
nieba