Zacny staruszek poeta

[Waldemar Talar]

Czując że już się zbliża
do kresu swej wędrówki
położył na szali piękno
na drugiej stosik kartek

bo chciał mieć pewność
zacny staruszek poeta
czy aby go nie kaleczył
pisząc o nim wiersze

gdy zobaczył że żadna
z nich się nie wychyla
westchnął ,i powiedział
teraz jestem pewny

że gdy mnie nie będzie
będą o mnie pamiętać,
bo opisując piękno
nigdy go nie raniłem

[Makar Bora]

Byłoby chyba zbyt pięknie, aby każdy poeta i każdy mniemający, że jest poetą, mógł tak sądzić, jak sugeruje zamieszczony, zgrabny wierszyk. To jest nie doścignięta utopia. A patrząc i czytając pojawiające się, jak przysłowiowe grzyby po deszczu "twory", mam mieszane uczucia. Zadziwiają treści wierszy i całych tomików już uznanych za "światłe zjawisko" w rozlicznych konkursach poetyckich, ogłaszanych przez najdziwniejsze nieraz jednostki administracyjne posiadające w swoim budżecie kilka set złotych, gdzie sołtys z bibliotekarką decydują o linii i wartości poezji. Trochę przesadzam, ale czyż tak nie jest? Pozdrawiam.

[Bartosz Wojciechowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dobrze gada, polać mu wódki! :)

Talarku, po krótkim namyśle stwierdzam, że to naprawdę dobry wiersz,
jego główną zaletą jest niebanalna refleksja, o którą wszystko oparłeś.
Wachałem się jedynie co do takiej formy wprowadzenia zaimka "go",
tzn. on się tam pojawia niewiadomo skąd, gramatycznie należałoby
to wiązać z rzeczownikiem "kres". Ale nie mam pojęcia jak to zmienić,
żeby wiersz nie ucierpiał, więc zostawiam w spokoju.
Pzdr!