Tęsknota

[brak]

Promyk złocisty
pokrył go siecią nici srebrzystych
Gra światłocieni
pośród morza korzeni
pośród szumu fal.
I wzrok wpatrzony w dal.

Wstaje świt.
Cienie gasną.
Horyzont lśni
łuną jasną
niczym święty Graal
I ten wzrok wpatrzony w dal...

A on? Śpi, bez sensu
Myśli, marzeń
Nieświadomy biegu zdarzeń.
Pośród sieci lśnień srebrzystych.

Tych rzeczywistych!
Westchnień fal

Lecz ja tam byłem
patrzyłem w dal
Tam, gdzie słońce wschodzi
pośród szumu fal.

[brak]

Nie no, oczywiście ckliwy z założenia. Wszak to wiersz o refleksji i naszym miejscu na piramidzie życia- na samym jej czubku. Jesteśmy więc obserwatorami...czyż nie? Pzdr.

[brak]

No taaaa....ale zauważ, że ja w przeciwieństwie do autora przytoczonego przez ciebie utworu nie uświadamiam czytelnika o kruchości jego własnego żywota ani ulotności chwil, an które to składa się życie, a jedynie buduję krajobraz, emocjonalny pejzaż w którym stoję pośród szumu traw, blasku słońca czy też nieskończonego biegu chmur po nieboskłonie. Ale czy trawa, tudzież chmura zdaje siebie sprawę z własnego piękna- ...znaczenia? I to pytanie jest prawdziwą puentą mego utworu.

[brak]

Pewnie masz rację...Ale jak wszystko we mnie tak i moja poezja z dnia na dzień dojrzewa.