W siedmiu częściach

[nie ma]

Spoglądam w lustro pęknięte
na siedem części.
Moja twarz wykrzywiona
w grotesce...
w swoim absurdzie
tak dziwnie realna.

Ja - pęknięta na siedem
części mojego lustra.
Grymas niechęci na
dwóch kawałkach,
na pięciu
rozbite moje wnętrze:
wciąż do poskładania
lecz nidgy jak
dawna tafla.

W obawie przed
nową rysą
jedno oko się kuli
pod drugim
- rzęsami dotyka ust
marną znajdując
ochronę.
Ze strachem przyjmując
swój los