Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Wspomnienie świetności

B.H.

Przez B.H.
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

B.H.

B.H.

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Stracone na wieki bez blasku natury
co niegdyś bielą od czerni różniły.

Dziś tylko echem są mojej kultury
i swoje miejsce dawno zmieniły.

Ich wielka świetność już pogrzebana
wyrwana wraz z korzeniami.

Wycisk dostały od kapelana
co męczył je długo swymi modłami.

Słowa nie mogły wykrztusić bez bieli
ni przełknąć kęsa w swojej rozpaczy.

Bo łatać natury niestety nie chcieli
naprawiać roboty innych partaczy.

I tak pozostały mi dźwięki szklanki
i pływającej w niej zawartości.

Olśniewający blask porcelanki
znów w moich ustach na dobre zagościł.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Waldemar_Talar_Talar
      Śmierć

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witaj  Marku - lecz wciąż nie wiemy, jak tam będzie, - przyjdzie kiedyś taka pora że zobaczymy albo nie                          jak tam będzie -                                                               Pzdr.optymizmem.
    • hehehehe
      A kysz!

      Przez hehehehe · Opublikowano

      Nadam arię i ramadan
    • Bogdan Tęcza
      WIERNI

      Przez Bogdan Tęcza · Opublikowano

      WIERNI   Dopóki w nas lawa nie wystygła Dopóki serce trzeszczy w piersi Bądźmy dla siebie ożywczym wiatrem I wypełniajmy wolną przestrzeń.   Ref;Łańcuchy zrywać mamy siłę Nikt nas nie będzie batem pieścił Niech ryk silnika nam skrzydła rozwija Tnijmy maszyną swej drogi przestrzeń.   Być może chwila to ostatnia Być może czas nasz właśnie mija Kreślmy pazurem znak po sobie Niech młoda dusza skrzydła rozwija.   Ref; Łańcuchy zrywać mamy siłę Nikt nas nie będzie batem pieścił Niech ryk silnika nam skrzydła rozwija Tnijmy maszyną swej drogi przestrzeń.   Gdy nam wyliczą cel autostrady I na niebiosach znak przestawią Pełni spełnienia jedźmy ku światłu Co całe życie do kresu trasy prowadzi   Ref; Łańcuchy zrywać mamy siłę Nikt nas nie będzie batem pieścił Niech ryk silnika nam skrzydła rozwija Tnijmy maszyną swej drogi przestrzeń.   Skóra i glany już wytarte I wacha kroplą ostatnią płynie To warto było gonić się z wiatrem Bo kiedy jedziesz czujesz że żyjesz.   Ref; Łańcuchy zrywać mamy siłę Nikt nas nie będzie batem pieścił Niech ryk silnika nam skrzydła rozwija Tnijmy maszyną swej drogi przestrzeń.   Bogdan Tęcza® 3.06.2026
    • Waldemar_Talar_Talar
      To coś…

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witaj -  Czy to wzrok? Czy dotyk? A może ciepło? - wszystko to razem  - czyli miłość -                                                                                                Pzdr.
    • Waldemar_Talar_Talar
      pół liścia między kartkami

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witaj - cudowny obraz namalowałaś poezją - czarujący magiczny -                                                                                                                               Pzdr.serdecznie.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...