Niewolniczy song

[Taki Dzień]

Płaczę, ale łzy nie lecą!
Chodzę, ale nogi nie chcą,
Siedzę, ale wstałbym chętnie,
Krzyknę, ale głowa pęknie!

Blady jestem, słowa gasną!
Łóżko gra w przestrzeni ciasną
Wciąż muzykę dla mych myśli,
Los i tak nic nie wymyśli!

Wstaję, ale nerwy szarpią!
Widzę, ale oczy kłamią,
Wołam, ale krtań zawodzi,
Słucham, ale dźwięk mi szkodzi!

Głodny jestem, niech to krew!
Stawy chrupią w rytmie mew
Mknących zwarcie i przed siebie,
Marzę wciąż by poczuć ciebie!

Śpiewam, ale brak mi tchu!
Szukam, ale nie ma tu,
Marzę, ale to za mało
Proszę, ale mi nie dano...

[Bronek Sawicki]

Podoba mi się. Zwłaszcza frag.
"Widzę, ale oczy kłamią,
Wołam, ale krtań zawodzi,
Słucham, ale dźwięk mi szkodzi!"
Cały wiersz przywodzi mi na myśl potęcjał i świadomość bezsilności.Pierwsze skojarzenie było dość przyziemne.Opis syndromu dnia drugiego, czyli kaca.

[Taki Dzień]

Zgadza się, chodzi głównie o ogromny potencjał i zarazem poczucie niemocy. Gratuluję - strzał w 10-tkę!
Często tak jest, że znamy receptę na własne szczęście w życiu, jednak nie możemy jej zrealizować, gdyż oporem stoją pewne schematy kulturowe, których przeskoczyć nie zdołamy. Wiersz DEDYKUJĘ wszystkim tym ludziom, którzy z takim problemem w życiu się spotkali. Pozdrawiam.Taki Dzień.