Zatracenie

[Piotr_Jasiński]

Gdy w krtani więźnie czułe słowo
nie wiesz jak je wypowiedzieć
Jak we mgle błądzi wzrok
nie wiesz jak go zogniskować
I jak pijany stawiasz kroki
a nogi same niosą w złą stronę
W głowie puchną myśli błędne
kłębią się dławiąc wszelką chęć

Zatrzymaj się
W miejscu stań
Weź głęboki wdech
I głośno krzycz
Może usłyszy ktoś
Jeśli usłyszeć chce
Gdy potrzeba
Wyciągnie dłoń
Pomocną
A jeśli nie
To giń

[Espena_Sway]

zbyt dosłownie. widzę, że to jeden z Pana pierwszych wierszy,
więc nie będę na niego rzygać ;), pamiętam moje początkowe :P.
czytaj dużo współczesnej poezji, pisz powoli
i staraj się znajdować ciekawe motywy.

powodzenia w NR Espena :)

[Polonia Abaddon]

Brzmi strasznie banalnie. Musisz formułować myśli w nieco bardziej zawoalowany sposób, a nie podawać czytelnikowi wszystko jak na talerzu. Cenię w poezji prostotę, lecz twój wiersz był już zbyt prosty. Za dużo w nim patosu, poza tym.

[Jerzy Rybak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

sic!
(to do wierszyka było ;)

pozdrawiam
/j

[Piotr_Jasiński]

Wierszyk jest prosty ale taki miał być,
a poza tym lubię takie wiersze, co nie znaczy
że to jedyna i właściwa droga ale przynajmniej na razie taka jest.
Piszę co czuję i co chcę napisać, a nie (bez urazy) aby się wszystkim
podobało bo wtedy nie miało by to żadnego sensu.
Niemniej dzięki za komentarze i również wszystkich pozdrawiam.

[Judyt]

A mnie się podoba, myślę, że jest coś w Tym,
poprzez zatracenie, można ująć: dochodzi się do prostoty,
a poza tym Piotrze,myślę, że jeszcze pomyślałabym nad formą trochę,

pozdrawiam ciepło

[Piotr_Jasiński]

Dzięki Judyt.
I obiecuję że kiedyś go poprawię ale teraz do koperty
i na dno szuflady. Po pewnym czasie gdy wracam do wiersza
więcej pomysłów na zmianę mi przychodzi.

[Judyt]

Z czasem rozszerzają się nasze myśli,
pozdrawiam ciepło