na przyszłość

[Aneta Paradysz]

na przyszłość



czy będę kiedyś, jak kamień z Rosetty
kluczem zrozumienia człowieka epoki słów
:

-jednostka zatopiona w chimerycznej magmie;
-nietypowy przedstawiciel gatunku wąskopatrzących;
-silnie rozbudowany płat imaginacji bezwzględnej;

-przyczyna zgonu: brak identyfikacji społecznej;


(z powołania jestem człowiekiem
z kompleksem bliźniego)

[Aneta Paradysz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

..jak bez, skoro powyżej widzę siedem wersów ...? :))



Serdecznie pozdrawiam
Aneta

[Paweł_Kolcaty]

Dwukropek solo! Tego chyba jeszcze nie było(?)

Oyey ma chroniczne uczulenie na określenia dopełniaczowe. W tym jednak wypadku ma rację. Przesadziłaś na tej rabatce, Anetko.

Osobiście bardziej mnie zainteresował fragment tekstu, podany w nawiasie. Autor nareszcie daje coś z siebie.

Przepraszam za szczerość i pozdrawiam,
kolec

[Aneta Paradysz]

Drogi Pawle, dziękuję za szczery komentarz ( zawsze mile widziany),

zarówno Ty, jak i oyey macie rację – w wersie drugim jest kumulacja dopełnień.
Dlaczego?
Czy w taki sposób można pisać poezję?
Nie wiem. Nie wiem też, czy kilkadziesiąt zamieszczonych przeze mnie (na poezja.org) tekstów to wiersze. W wielu z nich, bowiem, znalazłbyś zapis przeczący temu.
Pisząc wiersz musimy pamiętać o zachowaniu pewnej dyscypliny, przestrzeganiu określonych zasad. I właśnie na tym etapie, przypisania tekstowi miana wiersza, nasuwa mi się pytanie:
Czy forma tekstu (składnia, stylistyka, gramatyka, etc.) może odzwierciedlać myśl, jaką chciał przekazać autor? Czy, dajmy na to, uczucie rozbicia wewnętrznego można pokazać w taki sposób, aby już sam zapis (nawet graficzny) pokazywał intencje autora, co do treści utworu (w tym przykładzie: urywane, nawet niedokończone zdania, „poszarpane” myśli, bezładna konstrukcja tekstu)?
Nadal nie znam odpowiedzi na postawione pytania. Zapewne część zapytanych odpowiedziałaby TAK, a część, że zdecydowanie NIE – bo można wszystko zawrzeć w odpowiednich słowach, bez naruszania zasad konstrukcji wiersza.
Jestem w kropce, gdzieś pośrodku, choć intuicyjnie skłaniam się w kierunku TAK.... szukam...

Przejdźmy jednak do meritum:

„kluczem zrozumienia człowieka epoki słów „

Interpretację tego wersu pozostawiam czytelnikowi (w kontekście poczynionych przez mnie powyższych rozważań)...ach, i jeszcze tytuł, wiele wyjaśnia.

Pewnie ktoś ( nawet wiem kto :)) powie, że próbuję dopisać teorię uzasadniającą konieczność zastosowania takiej, a nie innej składni w zamieszczonym wierszu, dla własnych potrzeb.
I nie pomyli się nawet bardzo, wyłączając jeden mały szczegół - teoria powstała przed, a nie po napisaniu tego tekstu. :)



Serdecznie pozdrawiam

Stale poszukująca - Aneta