Motyle

[Hanka Ciebiera]

Delikatnie kruchością zniewala ludzkie serca,
Szepcze błękitnymi skrzydłami pieśń wieczności,
Drgające powietrze przyprawia o dreszcze.
Stado motyli.

Para Kochanków dotyka się wzrokiem,
Zapach świeżo-ściętej trawy unosi się w powietrzu.

Miłości, miłości potrzeba mi do szczęścia.

Łąki uginają się pod ciężarem kwiatów,
Strumyk szemrze coś o dawnych czasach.

Tylko ja zamknięta w swoim ciele przed światem
Nie mogę uwolnić swoje spragnionej światła duszy.

Miłości, miłości potrzeba mi do wolności.

Ukradłam strzępy jasności księżycowi,
Gdy przyszedł dzień, w moich rękach nie zostało nic.

Przerażona wpatrywałam się w niebo błyskające promykami szczęścia.
Szukałam jesieni.

[Espena_Sway]

cześć :) widzę, że jesteś początkująca. oj, początki bywają
trudne /pamiętam z autopsji/, jednak nie zrażaj się; czytaj,
czytaj i pisz. wiesz, Twój wiersz przypomina mi nieco
mój debiut na forum. przypuszczam też, że jesteś
romantyczną osobą.

teraz, kilka rad na przyszłość, czyli jak nie
popełniać najcięższych grzeszków w poezji :P

@@@

Delikatnie kruchością zniewala ludzkie serca,
Szepcze błękitnymi skrzydłami pieśń wieczności,
Drgające powietrze przyprawia o dreszcze.
Stado motyli.

jeśli chodzi o pierwszą zwrotkę, to trochę źle zaczęte. wyrazy
pogrubione przeze mnie, najlepiej wykreślić ze słownika - są już
bardzo ograne w poezji i na ich bazie ciężko stworzyć coś odkrywczego.
ponadto, 'pieśń wieczności' wnosi zbyt wiele patetyzmu.

Para Kochanków dotyka się wzrokiem,
Zapach świeżo-ściętej trawy unosi się w powietrzu.

Miłości, miłości potrzeba mi do szczęścia.

o miłości jak najmniej, a jeśli już to nietypowo. unikaj bezpośredniego
łączenia miłości ze szczęściem

Łąki uginają się pod ciężarem kwiatów,
Strumyk szemrze coś o dawnych czasach.

Tylko ja zamknięta [b[w swoim ciele przed światem
Nie mogę uwolnić swoje spragnionej światła duszy.

Miłości, miłości potrzeba mi do wolności.

swoim, twoim, moim - co za dużo, to niezdrowo

Ukradłam strzępy jasności księżycowi,
Gdy przyszedł dzień, w moich rękach nie zostało nic.

Przerażona wpatrywałam się w niebo błyskające promykami szczęścia.
Szukałam jesieni.

niebo, promyki szczęścia obok siebie - na to też uważaj

@@@

reasumując, dużo pracy przed Tobą, ale wierzę, że jeśli
będziesz się zaczytytwać we współczesnej poezji
poczynisz postępy.

na koniec, może coś spróbuję wydusić :P

^^^


Drgające powietrze przyprawia o dreszcze
i zaprasza stado motyli. W powietrzu
unosi się zapach świeżo-ściętej trawy.

Łąki uginają się pod ciężarem kwiatów,
a strumyk coś szemrze.

Zamknięta w swoim ciele
nie potrafię się uwolnić.

Ukradłam strzępy księżycowi, wraz z
nastaniem dnia - wszystko uciekło.

Szukałam jesieni.

^^^

życzę powodzenia, serdeczności

Espena Sway :)