zgubiona modlitwa

[Ewa Rajska]

dałeś mi krzyż inny
dziecinny
rzucam go z ochotą

dałeś krzyż wieczysty
mglisty
drżę o niego gasnąc

dałeś mi krzyż głośny
znośny
jak traktować życie?

[nomeydon]

fajne :) - nie rozumiem tylko o co chodzi w ostatniej "linijce" - nie trzyma się to z pozostałościa - pozdro

[Niewierny Tomasz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pewnie chodzi o to Autorce, czy traktować życie jak krzyż?.
W związku z tym przypomniał mi się pewnie aforyzm.

"Musimy nieść krzyż,
zanim on nas będzie niósł." Paul Claudel.

Co do samego wiersza nie mam jednoznacznego zdania, być może, że to nie jest pisanie jakie szczególnie lubię, albo po prostu nie rozumiem wszystkiego co Pani w nim chciała przekazać. Niemniej nie jest to zły wiersz, choć ja się nie znam.
Pozdrawiam i przepraszam za te "mądrosci"

[Ewa Rajska]

po pierwsze, bez "Paniowania" poproszę:)

nomeydon'ie ostatni wers jest tu jak dla mnie najważniejszy, Tomasz ma rację, peel (niekoniecznie ze mną utożsamiany) pyta jak ma traktować życie: czy jak coś dziecinnego->zabawkę, którą można rzucić gdy się znudzi, czy życie jest czymś mglistym, niezrozumiałym, o co mimo wszystko trzeba dbać, bo nie wiadomo jak długo przyjdzie nam go nosić, czy może jako taki nieprzyjemny hałas, który trzeba na siłę znosić?

z pewnością wielu już zadawało tego typu pytania, dlatego mój tekst nie jest zbyt ciekawy dla czytelników, ale...

Tomaszu, ja też się nie znam:) a sama forma tekstu była inspirowana wierszem "Bursztynowy Ptaszek" Różewicza, ale to pierwszy mój tego typu wybryk, dlatego też pewnie nie do końca udany:)

bardzo dziękuję za komentarze i zapraszam jeszcze kiedyś do siebie:)
pozdrawiam ciepło!
ER