Tęskny dom i szczęśliwe słowa

[Marek Andrzej Majsakowski]

Twe łzy szczęścia zmęczone na zmiotce,
Twe uśmiechy spalone gdzieś w kotle,
Twe słowa powracające jak echo,
Twój zapach uspokajający jak mleko.


To wszystko tak tęsknie wspominam,
Gdy z kartek krwawiących serca wycinam,
Przez to wszystko we łzach tonę,
Już niedługo resztki ducha wyzionę.


Twe kroki jak opadające deszczu krople,
Twe szepty gdy susza zawsze mokre,
Twe włosy kwitnące jak jaśniejące zboże,
Twój wzrok głęboki jak potrójne rozdroże.


Za to wszystko oddałbym skarby świata,
Nawet gdy z kotwicą na dno miałbym spadać,
Przez to wszystko cierpię jak kapłani,
Co na śmierć co tydzień są wydawani.


Twe lica jak gór wzniesienia najwyższe,
Twe dłonie moim dłoniom tak bliskie,
Twe serce otwarte jak zamku wrota,
Twe ramiona nie pozwalające mi się miotać.


To wszystko ukryłbym w złotej skrzyni,
Nieustannie wierząc, że szczęście nie przeminie,
Pogłaskałbym jak księżyc podczas pełni,
Mimo iż czasem jest pieszczotą martwych cierni.


3.IX.2006

[taka marysia]

czasami mam wrażenie, że taka poezja to żart.
hm, niewątpliwie jest jakiś pomysł,
ale te grafomańskie zabiegi.
ekhm, nie znam sie na tym, po prostu nie trafia do mnie.

pozdrawiam, marysia

[Owieczka]

Jeśli chodzi o moje zdanie... to jakoś nie bardzo. Nie podoba mi się po prostu. Pozdrawiam!

[mayka]

Po pierwszej strofie, ba! Po dwóch pierwszych wersach miałam dość. Jestem za tym ,żeby jak komentować to konstruktywnie, opinie, rady mają na celu pomóc w coraz lepszym pisaniu, ale tutaj nie widać nic co możnaby spróbować rozwinąć. Mam tylko jedną radę - mniej pisać, więcej czytać.
pozdrawiam