Rozmyte korytarze istnień

[Ishikawa]

Przemknelas cicho niczym szelest, plynac szeptem poprzez tlum.
W ziemie wbilas swoj kamienny wzrok.
I ja tam bylem.

Podniosly sie naraz dwa spojrzenia, minely sie szybko, a jednak zgrzyt!
Znalazły się radośnie przez szarą codzienności mgłę.
W glebokiej toni twoich niewyplakanych lez, slyszalem tamten krzyk.
I ja krzyczalem.

A gdybys wtedy przystanela? A gdybys wtedy zawolala? Duszac w sobie wszystkie leki, gdybys wtedy mnie wezwala?

A ja bym usluchal.

Nie krzyczalem, nie wezwalem, w szarym tlumie utonolem, na zawsze juz duszac sie twoim spojrzeniem.