Smutek

[Joanna Stankiewicz]

szedl po schodach
stukajac obcasami
przerywajac cisze tak bolesnie
jak slonce sen o poranku

Byl oczekiwanym gosciem
przychodzil czesto bez zapowiedzi
Nie pukal do drzwi
Po prostu wchodzil siadal przy piecu-milczal
Przywyklismy do niego wrosl w nas
jak drzewo w matke ziemie,
cichy,milczacy-nasz

Nigdy nie odpowiadal na pytania
jeden raz tylko
gdy spytalam kim jest?
nazywam sie smutek-odparl
uœmiechnal radosnie i zostal.

[zak stanisława]

znaki raczej ich brak utrudniają czytanie
uśmiechnął- literówka
pozdrawiam ES

[Nata_Kruk]

Joanno, dla mnie smutek nigdy nie jest oczekiwanym gościem, choć niekiedy, niestety, włazi po cichutku i jest... i poprzedzają go zawsze pewne zdarzenia, a my sami zaczynamy dumać, co, jak i dlaczego... "Przywykliśmy do niego, wrósł w nas"... smutne te słowa...
Czy smutek może się uśmiechnąć..?... nie gra mi to zakończenie.
Pozdrawiam... :)

[Jerzy Rybak]

przerywajac cisze tak bolesnie
jak slonce sen o poranku - discopolowe porównanie.

wrosl w nas
jak drzewo w matke ziemie - coelhowe porównanie

[Luthien_Alcarin]

poczatek nawet nawet-prosty, ale poprawny, niestety puenta zbyt naiwna (przepraszam ze tak to oceniam, ale jakoś mi zakończenie nie podpasowało)

Pozdrawiam
Agata

[Fagot]

Złe to może nie jest trochę za dosłowne choć to moje subiektywne zdanie. Jednak co do tego smutku to bym się nie czepiał w świecie poezji nie takie rzeczy już bywały więc i uśmiechający się smutek może znaleźć tam swoje miejsce, bo sam jako taki jest ciekawym pomysłem, przewrotnym i ironicznym.
Pozdrawiam