Ukochanej

[marcin krüger]

Zwiędły pomięte cieniem radosne nuty
zrywane palcami, co toczą twą ziemię
i niebo gładzą w sielskich brązach póty
srebrnej nici laur nie zwieńczy słodkie ciemię.

Nas otula każde papierowe słowo
zwięźle i szczelnie, jak ciężkie wieko trumien
toczy się burza, deszcz i słońce miarowo
i prowadzą w czeluść nadpsutych sumień.

Jesteśmy wychyleni o włos bądź wieki
różnic złośliwie plamiących biel grafitem,
ucząc się dnia zamykania w powieki
żyjąc niedowierzania mgły bladym świtem.

Nam już dzisiaj milcząc uczyć się przyszłości
z ulic mknących w przerażony świat,
łykać złoty piach wybrany z miłości
zniewolony czasem jak najprawdziwszy kwiat.

[Krzysztof]

Nie zdążyłem jeszcze wgłębić się do treści, ale forma wydaje się być cudowna :).
Jeszcze wrócę. Jednak już plus ode mnie.
Pozdrawiam :)