Dziewczyna (proza poetycka)

[Carotka 87]

Tańczyła w ciepłym świetle barw tkanych w marzeniach. Utkwiona w prostej przyczynie wyboru wybierała to, co bliskie jej sercu było. Tańczyła. W powiewie wiatru tańczyła wymykając się ludzkim spojrzeniom. Istniała tylko w wyobraźni. Tak naturalnie, że nie objęta była życiową wiedzą zachwycała mądrością. I tańczyła nadal, gdy światła pogasły. Rozłożyła swe skrzydła, by podążyć Ikara śladem. Jej włosy - czarne chorągwie wolności splotły się z wiatrem w miłosnym akcie, gdy tak wciąż wyżej i wyżej z pieśnią syreny na ustach do słońca gnała, by krzyczeć w radości... Jej oddech na tym marzeniu zatrzymany trwał.

[Tali Maciej]

po pierwsze za dużo tu klisz stasrych wątków odgrzewanych postokroć,
zbyt często powtarzasz zabiegi słowne, czytelnik nie cierpi na sklerozę ażeby mu co chila przypominać że podmiot liryczny tańczy

i jeszcze takie uwagi

"wyboru wybierała" ==> masło maślane

ale ogólnie ładny klimat storzyłaś wręcz bajkowy, więc będę bacznie śledził twoje prace, może coś z tego będzie

pozdrawiam

[Carotka 87]

Jeżeli chodzi o ten wiersz to opiera się on na symbolach. Moje rozumienie poezji jest całkiem inne niż wiekszości ludzi, lubie tradycje choć oczywiście nie stronię od nowości... dziekuję za komentarz :) jednak ten wiersz jest wynikiem pracy nie tylko mojej ale i cudownego krytyka literackiego więc uwazam, że przez jakiś czas go odstawię i zobaczę co przyniesie przyszłość.